Zo lang als ik me kan herinneren, heb ik nooit precies voor ogen gehad wat ik wilde worden ‘als ik later groot was’. Ik weet wel waar ik plezier aan beleefde, waar ik me in kon verliezen, waar ik me ‘precies goed’ bij voelde. Ik speelde kantoortje – niet omdat ik secretaresse wilde zijn, maar omdat ik al die spullen die blijkbaar bij ‘kantoor’ horen érg interessant vond – las alles wat los en vast zat (zelfs etiketten van badkamerflacons) en vond tekenen het leukste vak op school, omdat dat blijkbaar dé manier was om wat in je hoofd zat, uit te beelden zonder dat woorden in de weg zaten. Ik vond alleen niet dat ik goed genoeg kon tekenen. Dus deed ik het steeds minder, en schreef het ‘af’.

De leeshonger is al die jaren gebleven. Ik las niet om mijn ogen de kost te geven, maar omdat ik zoveel mogelijk kennis wilde vergaren. Ik wilde weten hoe het leven en de wereld in elkaar zaten, en boeken waren mijn toegangspoort tot die kennis. Inspirerend, maar niet afdoende. Voor sommige zaken ben je nou eenmaal niet klaar, op je 15e, of je 25ste.

Al die tijd dacht ik ‘wat zal ik later eens worden als ik groter ben?’… Ik ging Communicatie studeren. Dat leek me leuk. En dat was het ook, de studie. Tot ik stage liep en zag wat het werk ‘in de reclame’ écht inhield. Dat paste niet bij mij. Dus ging mijn zoektocht verder. Via verschillende branches, sectoren, communicatiedisciplines. Altijd in communicatie, altijd in organisaties. Het was nog niet in me opgekomen dat ik ook een ander pad zou kunnen inslaan. Iets zou kunnen worden dat nog geen naam en functieomschrijving had. En dat ‘voor mezelf’ doen. Een eigen bedrijf. Zelfstandig professional. Wat dan ook.

Tot enkele jaren geleden. Ik was communicatieadviseur, maar bemoeide me steeds liever met organisatieontwikkeling, veranderingsprocessen. ‘Mensen in beweging brengen’ – organisaties zijn namelijk groepen mensen. Ik wilde anderen – en mezelf – beter begrijpen, zodat ik kon uitvinden wat het nou was: worden wie je bent, zodat je de best mogelijke bijdrage kunt leveren die je in je hebt. Niet omdat het moet, maar omdat dat in je zit en je daar gelukkig van wordt. We zijn zó bezig met de buitenkant, met andermans verwachtingen, met het ideale beeld dat we ontlenen aan wat media en omgeving ons spiegelen, dat we vergeten dat we alles in ons hebben om de ‘beste versie van jezelf’ te worden. Je moet er alleen voor durven kiezen, het willen zien. En er tijd en aandacht aan geven. Van jezelf houden, en wel voldoende om jezelf te steunen in die ontdekkingstocht.

Met dat besef kwam een steeds knagender gevoel. Mijn oorspronkelijke vak Communicatie was het dus niet meer ‘helemaal’. En er was geen andere passende functieomschrijving bij wat ik graag wilde doen. Geen concrete vraag van een werkgever.

Wat doe je dan?

Ik ging op onderzoek. Bleef mezelf vragen stellen. En ik ging studeren. Na een paar jaar te hebben overwogen om psychologie op te pakken, koos ik toch voor iets anders. Een coachingsopleiding. Niet omdat ik nou per sé coach wilde worden, maar omdat de vaardigheden en kennis die ik daarmee op zou doen, precies waren wat ik aan mijn rugzakje wilde toevoegen. Er ging een wereld voor me open. Je kúnt je blijven ontwikkelen. Je bent nooit te oud om te leren. En voor sommige dingen is het dus niet te laat. Ik kan worden wie ik ben. En ik mag daar mijn vak van maken, want dat zou wel eens datgene kunnen zijn wat ik écht te bieden heb. Mijn bijdrage aan de wereld.

Dat was eng. Spannend, én eng. Want ik keek nog steeds naar de buitenwereld, voor houvast. Waar is er vraag naar? Waar kan ik geld mee verdienen? Hoe kan ik mezelf verkopen – mijn vertaling daarvan: opdringen aan de ander. Allemaal buitenkant. En ik negeerde de binnenkant (datgene wat ik nu mijn kern beschouw en er altijd is maar even in nevelen was gehuld) en die steeds nadrukkelijker van zich liet horen.

Scheppingsdrang laat zich niet smoren.

Ik was al voorzichtig begonnen met bloggen, een paar jaar eerder. Niet dat ik vond dat ik goed kon schijven, maar ik zocht een uitlaatklep. Woorden geven aan wat er in mijn hoofd zat, aan wat ik geleerd en gezien heb, zodat anderen daar iets aan kunnen hebben. Marjoleinsflow.nl werd geboren. Een eerste vonkje. Er lag genoeg droog hout om het vuurtje verder op te stoken. Ik wilde maken-maken-maken. Niet meer alleen woorden, maar ook kleur en vorm geven aan dat wat ik ‘de essentie’ van zaken vind. Er zat alleen ergens een enorme knoop in mij. Ik wilde graag tekenen, schilderen, kleuren, krassen, droedelen. Maar ik kón het niet.

En toen kwamen er bijzondere mensen op mijn pad – bonuslevensles: alles wat er in je leven gebeurt, gebeurt precies op het juiste moment. Barbara keek vol verbazing hoe ik mezelf helemaal vastzette in één vel papier. En ze moedigde mij aan. Bas ‘hoorde’ mijn diepste wens op de momenten dat ik hem vertelde hoe ‘jaloers’ ik was op zijn aanpak om datgene te onderzoeken en dóen wat hij ‘later wilde worden’. En op het moment dat hij op zoek was naar iemand om mee samen te werken, kwam mijn naam bij hem op. Bij een Durftevragen-sessie waren er mensen die me lieten zien dat Faciliteren – het proces bij bijeenkomsten, dialogen, gesprekken begeleiden – iets was dat wél bij mij hoorde, dat al in mij zat. Ik ben geen typische coach, trainer of adviseur. Ik doe graag alles in één. Ten dienste van de ander. Maar: ik worstelde nog steeds met ‘wat ik was’ en hoe ik het zou noemen…

Toen ging het pas écht stromen. Ik verdiepte me in visuele werkvormen – visual notetaking, visual meetings, visual recording – en er ging nóg een wereld opnieuw voor me open. Dát was de ontbrekende schakel in mijn rode draad.

In beeld brengen van de essentie, door te tekenen. Beelden zijn zó krachtig, veel meer dan woorden alleen. Beelden hoeven niet perfect, of mooi te zijn. Integendeel, want dan nodigen ze uit om voort te borduren, verder te denken, te verwerken. Beelden spreken letterlijk tot de verbeelding, terwijl gedeelde beelden ‘in het groot’ – zoals bij Visual Recording – de deelnemers bevestigen in wat ze gezegd hebben. Beelden horen bij mij, net als woorden. Essentie vangen hoort bij mij. En anderen leren of laten ervaren hoe de combinatie van die twee voor hén kan werken, hoort bij mij.
2013-09-03 08.51.30
Ik weet weer wie ik ben. Wat ik kan. En wat ik kan doen om de wereld een stukje mooier te maken, mensen te helpen zich te ontwikkelen, zichzelf en de ander beter te begrijpen én zich beter uit te drukken.

Niet meer met een dichtgetimmerde en volgens vaste stramienen gewaardeerde functieomschrijving, niet meer in loondienst bij een organisatie. Maar als vrije werker, met een missie. Dé essentie – jouw essentie – in beeld te (helpen) brengen. Ik ben een visual practitioner, met slimmer (samen)werken als expertise. Ik ben een Visual Facilitator voor processen en bijeenkomsten, zodat de essentie zo goed mogelijk in beeld komt. Voor De Betekenaar ben ik een Visual Recorder – waarbij ik visuele notulen maak zonder deel uit te maken van het proces. En bij mensen en organisaties leren slimmer te werken – tijd en aandacht besteden aan de juiste dingen, en je werkproces daar op inrichten – komt het visuele aspect steeds nadrukkelijker in beeld. Letterlijk. Want visueel werken werkt.

Worden wie je bent – een microbusinessstory
Tagged on:                                     

5 thoughts on “Worden wie je bent – een microbusinessstory

  • 5 September 2013 at 14:00
    Permalink

    Veel herkenbare dingen, fijn dat je weer volop gehoor geeft aan je scheppingsdrang en de wereld mooier maakt!

    Reply
  • 5 September 2013 at 15:03
    Permalink

    Wauw! Fijn te lezen, zo’n herkenbaar proces..

    Reply
  • 6 September 2013 at 17:29
    Permalink

    Jeetje Marjolein…
    Gister vertelde al vol enthousiasme over deze blog en je hebt helemaal gelijk: de passie spat er van af. Ben blij voor jou 😀

    Reply
  • 11 September 2013 at 15:16
    Permalink

    Wat een prachtig verhaal! In je zoektocht herken ik veel. IK ben mijn werkende leven nu aan het afronden en kijk vol spanning, beetje angst en heel veel verwachting naar dat Nieuwe Leven dat er aan komt. Ook weer zoeken naar wat het beste past. Hoop net zo goed te slagen als jij!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *