We worden wat we denken…
De gedachte manifesteert zich in het woord,
het woord manifesteert zich in de daad,
de daad ontwikkelt zich tot een gewoonte,
en de gewoonte verhardt zich tot een karakter.
Sla dus acht op de gedachte en waar ze u brengt,
en laat haar voortkomen uit liefde
ontstaan uit begaanheid met alle wezens.
Zoals de schaduw het lichaam volgt,
zo worden wij wat we denken.
~ De Boeddha
Perfectionisme is gewoon een weigering jezelf voorwaarts laten gaan. [...] De perfectionist verandert telkens weer wat aan een regel – totdat er geen enkele regel meer goed is. De perfectionist blijft maar sleutelen aan de kinlijn bij een portrettekening, totdat het papier scheurt. De perfectionist schrijft zoveel verschillende versies van een bepaalde scène, dat-ie aan de rest van het stuk niet toekomt. De perfectionist schrijft, schildert, creëert met één oog op het publiek. In plaats van te genieten van het scheppingsproces, beoordeelt de perfectionist voortdurend de voorlopige resultaten.
[...]
Voor de perfectionist bestaan er geen ruwe schetsen, eerste opzetten of opwarmoefeningen. Iedere eerste opzet moet direct definitief, volmaakt zijn, als uit steen gehouwen.
Middenin een project besluit de perfectionist alles eens even over te lezen, dingen te onderstrepen, te kijken waar het naartoe gaat. En waar gaat het dan wel naartoe? Al heel gauw nergens naartoe. De perfectionist is nooit tevreden. De perfectionist zegt nooit: ‘Dit lijkt me heel aardig. Ik denk dat ik maar gewoon doorga.’ ~ uit The Artist’s Way (Julia Cameron)
Herkenbaar? Voor mij wel. Perfectionisme zit me soms flink in de weg. Bij het bloggen, bijvoorbeeld. Bij mijn dinsdagse ‘creativitijd’. Bij het uitdenken van grootse (ondernemers)plannen…
Perfectionisme is hard zijn voor jezelf, waar je eigenlijk met mildheid veel meer bereikt. En die mildheid, tsja, dat is voor mij een kwestie van oefenen, en blijven oefenen. Vandaag heb ik – om die mildheid te oefenen – maar liefst 3 (!) setjes inspiratie- en inzichtkaarten gekocht: EigenWijsjes (voor het hele gezin), Inzichtkaarten en Ontdekkaarten…
To Do List from Yaniv Fridman on Vimeo.
Meer doen. Minder doen. Prachtige animatie van hoe het anders kan. Het is zo simpel.
Wat wil je meer doen? En wat ga je dan minder doen? Wat levert je het meest op, in levensvreugde, blijdschap, ontwikkeling? En wat draagt er onvoldoende aan bij? Doe het ene meer, ten koste van het andere.
Het is zo simpel…
Verander de wereld. Begin bij jezelf. En toch doen we het vaak niet. Verwachten we dat de ander een eerste stap zet. Stellen we ons afhankelijk van anderen op. Stellen we eisen, bedenken we randvoorwaarden, wachten we op het ideale moment.
Weet je wat? Dat ideale moment is er niet. En als we wat willen veranderen, dan zullen we daarvoor wat moeten doen. Of laten.
Als je doet wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd al kreeg ~ Anthony Robbins
Dus: wat zou je anders willen? In je leven, je werk, je omgeving? In de wereld? Bedenk dan dat er niets verandert als je niets anders doet. Alle beetjes helpen, en iedereen kan een steentje – of kiezeltje, of zandkorrel – bijdragen.
Bedenk dan iets dat in jouw macht ligt. Iets wat jij – ongeacht de omstandigheden, hoeveelheid tijd, geld en de anderen – zou kunnen doen. Dat is meer dan je denkt. Wil je wat ideeën daarvoor? Laat je dan inspireren door de mini-missies in dit artikel.
Verander de wereld. Jouw wereld. Begin.
Routines zijn pas routines als ze je van dienst zijn. Als je bij je passen, als ze volgt, om op een gegeven moment te merken dat ze ingesleten zijn. Als ze je leven makkelijker maken, je ergens bij helpen…
Mijn ochtendroutine was geen routine meer. Het om 6 uur opstaan schoot er regelmatig bij in, de laatste tijd. En toe ik het artikel van ‘A Big Creative Yes‘ las, over het samenvoegen van een paar stappen tot een werkende ochtendroutine, wist ik precies wat er aan schortte. Ik vroeg me ‘s ochtends af of ik het één zou doen of het andere. Of ik nog even in bed zou blijven liggen – want een slechte nachtrust gehad – of dat ik toch op zou staan. Of ik zou beginnen met schrijven, of eerst met lezen… Nu ik het zie, ga ik het anders doen. Ik kies vier stappen, en voeg ze samen tot een krachtig stappenplan voor mijn dag. Om het moment van stilte en focus te vinden dat ik iedere keer weer zo hard nodig heb. Het moment dat een kickstart geeft aan de rest van mijn dag. Het moment waarin de mooiste dingen ontstaan, dat er ruimte is voor rust en reflectie, voor denken en voelen. Voordat ik in de mallemolen van de dag stap.
Die vier stappen. Ik schrijf ze op, en start er morgen mee. Ik doe ze iedere ochtend, net zolang tot ze onderdeel zijn van mijn routine. Of totdat ze niet meer voldoen. Want dat kan ook. En dat moet je ook durven veranderen.
“Ik heb lang geleden besloten dat er geen complexe problemen bestaan. Alleen maar simpele. Als er heel veel simpele problemen tegelijk zijn, dan zoek ik er eentje uit waar ik iets mee kan. Daar ga ik dan mee aan de slag. Als het klaar is, zoek ik een volgend simpel probleem en ga daarmee aan de slag. Zo werk ik door totdat er op een gegeven moment veel minder simpele problemen zijn.” ~ uit ‘Het gelaagde brein’ van Martin Appelo
Soms is het simpel. En soms lijkt het complex, maar kun je het versimpelen. Door te kiezen om het in kleine stukjes op te delen. Niet naar de berg te kijken, maar naar de afzonderlijke stenen. Niet de hele trap te beschouwen, maar de aandacht te richten op die ene tree…
We maken het onszelf regelmatig onnodig ingewikkeld. Mitsen, maren, voorbehouden, samenhang tussen het een het het ander… Maar wat zou er gebeuren als je die complexiteit laat voor wat het is? Wat als je aan de slag zou gaan met één klein deel, met één eerste stap, met één draadje uit de kluwen?
Dat iedere dag bloggen, een jaar lang… Ik weet het niet. Regelmatig steekt de twijfel de kop op. Kan ik dit volhouden? Wil ik dit volhouden? Het is te moeilijk, te tijdrovend, te zwaar… En vandaag had ik de oplossing. Ik ga het misschien niet een heel jaar volhouden. Maar iedere dag gedurende 30 dagen… Dát moet wel lukken. Iedere dag een klein beetje. Om te zorgen dat dat lange jaar – 366 dagen – niet als een zwaard van Damocles over me hangt. Gewoon stapje voor stapje, één dag tegelijk.
Trouwens, als je meer wilt weten over de kracht van iets kleins 30 dagen lang volhouden: bekijk dan even onderstaande TEDtalk. Het kost je nog geen 4 minuten en kan je misschien nét dat ene zetje geven dat je nodig hebt om iets te veranderen in je leven. Of dat nou iedere dag bloggen is of wat anders. Dat is aan jou.
Wat leren we als volwassenen toch veel af… En wat kunnen we veel leren door te kijken hoe kinderen doen. Die wikken en wegen niet, vragen zich niet af wat de voor- en nadelen zijn, hebben geen tijd om na te denken of ze iets wel of niet kunnen en of ze het wel of niet aandurven. Ze dóen. Ze proberen het nog een keer. Bevalt het niet? Dan doen ze het niet meer. Maar als het ze gegrepen heeft, dan blijven ze gáán…
Oudste dochter heeft wat talenten. Een scherp oog is er één van. Ze heeft plezier in fotograferen. En als ik dan haar zie gaan, met mijn iPhone in de hand, of met de spiegelreflexcamera van manlief om haar nek, 11 jaar oud en al zo wijs, dan sta ik iedere keer weer versteld van wat ze maakt door gewoon te doen. Niet afvragen, niet wikken en wegen, niet ‘zal ik wel of zal ik niet’. Ze doet. Gewoon. En dat is voor mij – als volwassene – verrassend óngewoon.
Het wordt tijd om ‘gewoon’ te doen…
Ervaring is als een lantaarn die op de rug wordt gedragen: hij belicht alleen de afgelegde weg.
Lao-Tse
Vandaag voerde ik de eerste opdracht van de 9 Days Challenge uit, en kwam ik er fijntjes achter dat ik zelf mijn grootste saboteur ben. Door niet te geloven in wat ik kan, in wat er voor nodig is. Door aan mezelf te twijfelen, ondermijn ik mijn eigen succes en geluk. Dat houdt me de hele ochtend in gedachten al bezig. En dan valt mijn oog op de spreuk van de dag op de Coachingskalender. Toeval? Toeval bestaat niet…
◊
Deze week zag ik is een initiatief van Daan en Roos
(geïnspireerd op Jills Today I saw).