De discussie over zin en onzin van een social medium als Twitter laait regelmatig op. Ik doe er niet aan mee. Tenminste, tot nu dan. Want eergisteren liet de #lift actie van een aantal Tweeps (mensen die twitteren) wederom de kracht van het medium zien. En dat inspireerde mij weer tot mijn eigen lijstje ‘dingen-die-ik-dankzij-Twitter-heb-bereikt’. Niet hemelbestormend, maar voor mij o zo waardevol.

Op Twitter volgde ik Ria, die op een mooie junidag twitterde over haar opleiding. Ik was (nog niet heel actief) op zoek naar een coachingsopleiding, en toen ik via haar berichtje terecht kwam bij de opleiding Mensgericht Coachen van de Academie voor Counselling en Coaching, schreef ik me diezelfde ochtend in. Zonder er al te veel over na te denken. Omdat het goed voelde. En ik ben er nog iedere dag blij om!

Eigen baas worden. Het was ergens een vaag idee in mijn hoofd: ooit voor mezelf beginnen. Dat idee begint steeds meer vorm te krijgen, onder andere door wat ik leer van andere tweeps die die stap gewaagd hebben of nu nemen. Er worden tips, frustraties, blijdschap, vragen én antwoorden met elkaar gedeeld, en daar leer ik enorm veel van!

Bijzondere ontmoetingen. Ik ken lang niet iedereen die ik op Twitter volg. Die behoefte heb ik ook helemaal niet, maar sommige mensen heb ik ná het volgen op Twitter wel in het echt ontmoet. En dat waren stuk voor stuk onverwacht bijzondere ontmoetingen. Vooral bijzonder omdat ik helemaal niet zo van de onverwachte dingen ben. Ze zelfs een beetje ‘eng’ vind…

Twitter brengt mij inspiratie. Voor het schrijven van blogs (bijvoorbeeld dit stukje), het maken van dingen, het lezen van boeken. Is die inspiratie nergens anders te vinden dan? Ja, natuurlijk. Maar het mooie van Twitter is dat die inspiratie vaak stomtoevallig opkomt…

Zonder Twitter zou ik #Blogpraat niet hebben ontdekt: een uurtje op maandag van 20.00 tot 21.00 uur waar bloggers op Twitter met elkaar chatten over allerlei onderwerpen die met zowel de creatieve, technische en organisatorische kant van bloggen te maken hebben. Zonder #blogpraat zou ik lang niet zo actief bloggen als ik nu doe. En zou ik ook niet de cursus Creatief Webloggen hebben ontdekt.

Er zitten zorgzame mensen op Twitter. Mensen die elkaar helpen zonder elkaar te hebben ontmoet. Zonder er iets voor terug te vragen. De #lift actie is er een voorbeeld van, maar ook #durftevragen (als je dat in je bericht zet, is er altijd wel iemand die je van een antwoord voorziet) en Tweepcare: elkaar een helpende hand bieden, of een troostend woord. Helpt dat? Jazeker!

Moet je nou Twitteren om dit mee te maken? Nee. Je moet natuurlijk helemaal niks. Maar als je niet weet wat er allemaal tot stand komt (mede) dankzij het medium en de mensen die er gebruik van maken, is het wel heel makkelijk om het als een onzinnig tijdverdrijf te bestempelen…