Speeltuin: Storify

Standard

Het bestaat al een hele tijd, dat Storify. Ik was er nog niet in gedoken, want iedere dag is er wel ‘a new kid in online town‘ en je kunt niet altijd alles uitproberen. Maar dit is anders. Storify helpt je een verhaal te maken rond de fragmenten die je op verschillende plekken oppikt en samenvoegt. Je voegt er vervolgens iets van jezelf aan toe, door er je eigen verhaal bij te maken, te duiden, aan te vullen. Jouw eigen sausje om een verhaal dat je zelf samenstelt. Mooi. En de moeite waard om uit te proberen. Vandaag kluste ik deze onderstaande Storify story in elkaar:

Iedere dag bloggen


Nieuw

Standard

Nieuw: Write on Thursday. Wat dat is? Nou, dat je op een bepaalde dag – op donderdag dus – een blog schrijft over één woord. Wat dat woord voor je betekent. Waar het aan doet denken. Wat het losmaakt. En het woord van vandaag is – juist ja – Nieuw.

Nieuw, als in ‘verbeterd‘. Een nieuwe versie van iets impliceert vaak dat het beter is. Groter. Sneller. Mooier. Duurder ook. Niet dat ik altijd om die vernieuwing vráág. Soms wordt het me ook opgedrongen. Hoor ik dat ‘de consument om vernieuwing vraagt’. En zoek ik vervolgens vertwijfeld tussen de schappen naar die vertrouwde verpakking die inmiddels ‘vernieuwd’ en dus voor mij niet meer herkenbaar is…

Nieuw, als in nog nooit eerder vertoond. Of bezeten. Of ervaren. Nieuw als in een eerste keer iets proberen. Meteen daarna is het niet nieuw meer. Dan ís het, gewoon. Zoals dit een nieuwe rubriek is. En meteen daarna is de nieuwigheid er af. Nieuw blijft lang zo nieuw niet meer.

Uitdaging

Standard

Iedere dag bloggen. In 2012. Dat is de nieuwe uitdaging. Alsof ik er nog niet genoeg had. Maar schrijven, iedere dag, dat wil ik wel. Omdat ik weet dat als ik het iedere dag doe, het makkelijker wordt. Leuker. Vloeiender. Je kijkt anders naar de wereld om je heen. In termen van ‘opvallend’, ‘schrijfwaardig’, ‘leuk om te delen’. Bewuster, vooral.

Ik weet ook dat ik het kan, iedere dag bloggen. Het hoeven ook geen eindeloze lappen tekst te zijn. Het kan ook een foto, een idee, een vraag van de dag, een gedachte, een observatie zijn. Wat belangrijker is, is om er routine zonder sleur in te krijgen. Cadans in het schrijfritme, in flow komen. De woorden laten stromen.

Schrijven is een creativiteitsoefening, het is een spier die je kunt trainen en stretchen. Schrijven is scheppen. Beelden in je hoofd naar woorden vertalen. Vluchtige gedachten vorm geven. De binnenwereld naar buiten brengen. Schrijven heeft scheppingskracht: uit niets ontstaat iets. Schrijven versterkt, stroomt, materialiseert, ordent. En die scheppingsdrang, die scheppingskracht naar buiten brengen, dat wordt mijn uitdaging. Niet een heilig moeten, maar juist een sterk willen.

Ik ga er van genieten, iedere dag weer. Ik ga me verwonderen, over het alledaagse en over het bijzondere. Over het bijzondere in het alledaagse. En het fijne is: ik ga het niet alleen doen. Mijn uitdaging werd tot leven geroepen door Elja. Ook zij gaat die spannende uitdaging aan. Er volgen nog vast meer. Mensen die dat ook willen en in verbondenheid juist dat duwtje in de rug opzoeken. Onze onderwerpen en invalshoeken zullen hemelsbreed verschillen, maar we worden allemaal gedreven door diezelfde scheppingsdrang. Ik heb er zin in.

Trots

Standard

Ik ben trots. Heel erg trots. Oudste heeft pas geleden een verhaal ingezonden voor de Zoetermeerse verhalenwedstrijd. Twee weken geleden hoorden we dat ze één van de 12 finalisten was. En vandaag vond de prijsuitreiking plaats. De burgemeester kwam die uitreiken. En geloof maar dat dát indruk maakt…

Noa werd vlak voor de uitreiking terloops geïnterviewd door een journalist van het AD. Even schoot het door haar hoofd dat ze misschien wel gewonnen zou kunnen hebben. Meteen liet ze die gedachte weer varen. Want wie weet hoe goed de andere verhalen waren, en bovendien waren nog drie andere vriendinnen genomineerd. Als één van hen zou winnen, zou ze even blij zijn.

Maar zij werd het. Ze was blij, en trots. Wij ook. Zó trots dat ik graag haar verhaal hieronder met jullie deel… Niet alleen omdat het een prachtverhaal is, maar omdat het symbool staat voor dingen doen waar je plezier aan beleeft. Noa heeft het met plezier geschreven. En dat is wat telt.

De zwarte ridders

De rillingen liepen over de ruggengraat van Hein toen hij het hoge gezang nog een keer hoorde, maar dit keer werd het overstemd door hoefgetrappel. Bang keek hij achterom. Daar kwamen 6 ridders op paarden aan gegaloppeerd. Ze haden mantels om, die zwart in het donker van de schaduwen waren, en wit in het licht van de maan. De ridders kwamen recht naar hem toe gegaloppeerd! ‘Rennen’, was het eerste dat Hein dacht. Dat had hij beter niet kunnen doen. De ridders hadden hem nog niet gezien, maar nu spoorden ze hun paarden aan nog harder te lopen. Het was te laat, de ridders haalden hem al in. Hij schreeuwde, in de hoop dat iemand hem zou horen. Maar hij hoefde niet te hopen dat iemand hem hoorde. Ze zouden hem alleen nog terug zien als zwarte ridder…

100 jaar later, op een oude boerderij in Zoetermeer langs de rand van een bos, vlak bij een strandje dat ze ‘Noord Aa’ noemen, maakte Karel van der Bruggen, een van de nakomelingen van Hein en de grootvader van Joost, zijn sigaar uit. De oude man keek zijn kleinzoon aan, die zijn grootvader op zijn beurt met open mond aanstaarde.’Is het echt zo gegaan, grootvader?’ vroeg Joost ongelovig. Zijn grootvader glimlachte;’Wie weet, Joost. Ik hoorde het van mijn grootvader, en die zei dat zijn grootvader, Hein dus, in het verhaal gepakt werdt door de zwarte ridders.’ En hij pakte een nieuwe sigaar. ‘Volgens de legende zoeken de zwarte ridders slachtoffers die ze dan ook een zwarte ridder maken. Ze willen een heel leger maken, om de zon te verbannen. Zwarte ridders, hebben een hekel (zeg maar gerust haat) aan de zon. Hun mantels lossen op als er ook maar één zonnestraal op komt. Ze hebben van hun leider, die Nero heet, geleerd dat dat veel pijn doet, dus de ridders wagen zich niet in de zon. Ooit had hij een heel groot leger. Tot er die ene man langsliep, waar Nero nog steeds een hekel aan heeft. Het gebeurde laat in de nacht, al bijna ochtend, maar toch wilde Nero hem pakken, en hij ging eropaf. Maar de man was snel, en zijn paard was uitgeput. Hij stuurde heel zijn leger eropaf toen het met 10 ridders ook niet lukte. De achtervolging duurde zo lang dat de zon al op kwam. Nero riep zijn soldaten niet op tijd terug. Alleen hij en één van de ridders konden vluchten. De mantels van de zwarte ridders  verschroeiden toen de eerste stralen van de ochtend zon er op schenen. Ze herinnerden zich opeens weer wat goed was. De mantels hadden al het slechte naar boven gehaald, en het goede weggezogen!’ Grootvader zweeg even voor hij weer verder ging ‘Nero had zich voorgenomen alleen nog maar door het aller donkerste gedeelte het bos te rijden, waar nooit een mens komt. Bij volle maan gaan ze naar de rand, en dan pakken ze het eerste levende wezen dat ze zien, als het maar sterk en dapper is. Er is een gerucht dat ze ooit een beer hebben gepakt. Inmiddels heeft Nero weer 7 zwarte ridders.’

‘Geloof je opa maar niet hoor, Joost. Hij is dol op kinderen bang maken, hé, pa?’ zei de vader van Joost. Grootvader mompelde iets onverstaanbaars. ‘Kom Joost, naar bed’ zei zijn vader.

s’Avonds in bed dacht Joost na. Zou grootvader het verzinnen, alleen om hem bang te maken? Hij dacht aan wat zijn vader zei: dat grootvader dol was op kleine kinderen bang maken. Nee, dacht hij. Het was vast gewoon een fabeltje. Toch had Joost zich voorgenomen nooit meer in het donkerste gedeelte van het bos te spelen.

Midden in de nacht werd Joost wakker. Hij wist niet waarom, maar opeens was hij wakker. Hij ging naar beneden om iets te drinken. In de keuken vulde hij zijn glas met water. Terwijl hij zijn water opdronk keek hij naar buiten, in het donker van de nacht. Zag hij daar nou iets bewegen? Joost keek nog eens goed. Ja, daar bewogen schaduwen! Hij ging naar buiten,het donker tegemoet. Het was koud buiten. Joost rilde, maar dat was niet alleen van de kou. Hij hoorde iets. Joost luisterde nog eens goed. Ja, daar was het weer.het leek op, ja, waar leek het op? Het was een soort hoog gezang. De rillingen liepen over Joost ruggengraat toen hij het geluid nog een keer hoorde, maar dit keer werd het geluid overstemd door hoefgetrappel. Bang keek hij achterom. Daar kwamen 7 ridders op paarden aan gegaloppeerd. Ze haden mantels om, die zwart in het donker van de schaduwen waren, en wit in het licht van de maan. De ridders kwamen recht naar hem toe gegaloppeerd! ‘Rennen’,was het eerste dat Joost dacht. Dat had hij beter niet kunnen doen. De ridders hadden hem nog niet gezien, maar nu spoorde ze hun paarden aan nog harder te lopen. Joost schreewde, maar hij hoefde niet te hopen dat iemand het zou horen.het was te laat. Hij wist, net zo goed als jij en ik, dat er vanaf nu 8 zwarte ridders door de bossen van Zoetermeer, zwerfden, op zoek naar nieuwe slachtoffers…

Noa van den Boogaard (11 jaar)

Nog 65 te gaan…

Standard

Ongemerkt zijn er van mijn 101 doelen in 1001 dagen nog maar 65 doelen over. De afgelopen vakantie was een prima gelegenheid om er een paar van mijn lijstje af te strepen. Was overblijft is – nog steeds – een pittige lijst. Ik weet nog niet of ik alles wat er op staat wel wíl bereiken. Ik merk dat ik geniet van de weg er naar toe, van de vooruitzichten en van het dromen, dat ik herinnerd word aan wensen die ik had en die in het dagelijkse dagelijkse uit het zicht raken. Er zitten er ook doelen bij die nu niet meer mijn hart sneller doen kloppen. Die streep ik dan ook door. Een mens moet durven kiezen; het leven is te kort om je bezig te houden met zaken waar je hart niet naar uitgaat…

Komende week mag ik weer een doel afstrepen: Marieke heeft mij gevraagd een gastbijdrage te schrijven voor haar blog Dit is Marsmania. Ik voel me vereerd, want Marieke schrijft op een toegankelijke, ontroerende en openhartige manier over hoe ze omgaat met haar eigen psychische kwetsbaarheid. En dat in een tijd dat we gewend zijn allemaal zo hard mogelijk te roepen hoe goed het wel met ons gaat en hoe druk we het hebben. Ik voel me vereerd dat ik mijn schrijfsel bij mag dragen…

Ochtendschrijftijd

Standard

Het is zes uur ‘s ochtends. Schrijftijd! Eindelijk, na vele weken heb ik het kunnen opbrengen om vroeg op te staan, me-time te pakken. Huis in rust, kop thee, ik & mijn gedachten, papier & pen. Mijmeren. Mijn vulpen schrijft stroef van het weinige gebruik, de afgelopen weken. Die moet duidelijk ook loskomen…

Waarom is dit zo fijn? ‘s Ochtends vroeg zonder noodzaak mijn warme bed uitstappen en met een slaperig hoofd aan de keukentafel zitten? Omdat ik de rest van de dag geniet van het effect van dit uurtje voor mezelf. Omdat het de rest van de dag niet terugkeert, dit moment. Omdat de stilte en het langzame ontwaken van de dag mij helpen ook even de stilte in mijzelf te voelen. Er van te genieten. Weten dat het er is en dat ik er terug naar kan keren, als dat gedurende de dag nodig is. En dat is het. De afgelopen dagen heb ik dat weer ondervonden.

Na de vakantie raast alles weer aan me voorbij. Het gevoel speelbal van de omstandigheden te zijn. Volledig onterecht, dat weet ik inmiddels. Als ik dat bewust loslaat, een stapje terugdoe, het aanschouw in plaats van mij er door mee te laten slepen, dan zie ik weer de mogelijkheden. Dan merk ik wat gedachten met me doen. Het zijn maar gedachten. Maar als je er niet de vinger op legt, kun je er volledig in meegezogen worden.

Naast drukte en soms wanhoop boden de afgelopen dagen ook allerlei nieuwe openingen. Nieuwe kansen. Leuke dingen. Fijne gesprekken. Besef van vergankelijkheid. Dat ik alles eruit kan halen wat er in zit. Het is aan mij.

En wat heerlijk om te merken dat mijn vulpen nu weer soepel over het papier beweegt…

Schrijvend ont-moeten

Standard

Schrijven is heerlijk. Gedachten ordenen, helderheid scheppen, de dingen op een rijtje zetten. Bloggen is het afgelopen jaar daar een uitlaatklep voor geworden. Ik geniet van het delen, het delen van inzichten, invallen, maar ook de verrassende dingen die iedere dag wel mijn pad kruisen.

Is dit blog daarmee een soort openbaar dagboek? Ja, ik denk het wel. Het is persoonlijk, het verhaalt wat mij bezig houdt. In de buitenwereld én in mijn eigen binnenwereld. En wat het ene met het andere doet.
Heb jij daar wat aan? Ik weet het niet. Als je hier bent en dit leest misschien wel. Misschien overweeg je zelf ook om (vaker) te bloggen. Of een echt dagboek te beginnen. Om schrijvend je gedachten op een rij te zetten. Misschien denk je ‘wat een flauwekul’. Ook goed. Dan heb ik je hier niets te bieden. En dat is prima, want dat betekent dat je wat jij zoekt, elders kunt halen.

Terug naar het schrijven. De laatste maanden nam mijn schrijffrequentie ontzettend af. Tot mijn grote frustratie, want ik wilde wél! Maar de invallen bleven steeds langer uit. Of leken bij nader inzien niet de moeite waard om te delen. Of ik kreeg geen samenhangend verhaal op papier. Vandaag heb ik besloten dat los te laten. En weer te delen. Te schrijven over wat mij bezig houdt, om mijn eigen spoor te kunnen volgen. Als anderen daar een stukje van kunnen volgen en daar wat aan hebben: mooi!

Om met de woorden van Karin Ramaker te spreken: mijn blog is mijn speeltuin. Mijn proefkonijn. Mijn uitlaatklep. Mijn plek om te delen en te ont-moeten. Want we moeten zo veel, tegenwoordig. En het is zo fijn om vanuit ‘willen‘ in beweging te komen. Dus ik wil schrijven. Ik wil dat vaker doen. En ik wil me niet beperkt voelen door mijn eigen ideeën over wat ‘moet’. Zo, dat is er uit.

En jij, ben je er nog? Wat wil jij graag?

Leeg je hoofd en schrijf!

Standard

Ik mis het pas als ik het niet doe: schrijven. En dan niet ingewikkelde proza of scherpzinnige en spitsvondige blogposts, maar gewoon lekker ‘van me af schrijven’. Gedachteloos en zonder vooropgezet plan mijn pen over papier laten gaan, in de wetenschap dat niemand het ooit hoeft te lezen. Het verheldert, namelijk. Het leegt letterlijk mijn hoofd. Soms gaan er lichtjes branden, puur om wat ik op papier zet, omdat ik mijn gedachten zichtbaar maak voor mezelf.

De afgelopen paar dagen ben ik niet extra vroeg opgestaan om mezelf de tijd en de ruimte te geven te schrijven. Het is vakantie, dus alle tijd. Toch? Niet dus, als het op schrijven aankomt. Later op de dag lukt het vaak niet: te veel te doen, andere mensen en andere zaken vragen om aandacht. En dan mis ik het. Ik merk dat als ik het doe, ik me de rest van de dag een stuk helderder voel. Mezelf ook beter snap. Dus ga ik het weer doen. Lekker  gedachten neerpennen. Met een fijne vulpen en een mooi schrijfblok. Ook iets voor jou?

Ben je meer van het digitale? Dan beleef je misschien wel plezier aan het schrijven met OmmWriter (voor Mac én PC), of op de website 750words.com.

Schrijf ze!

Blogtips: over motivatie, discipline en het jezelf makkelijk maken

Standard

In Blogpraat (een chatuurtje op Twitter waar bloggers onderling van gedachten wisselen over blog-onderwerpen) werd onlangs druk getwitterd over hoe je als blogger zorgt voor continuïteit en regelmaat in je schrijverij. Het lijkt er op dat bloggen vaak wordt gezien als een ‘nevenactiviteit’. Omdat het slechts één onderdeeltje van je werk is, of iets wat je naast je werk doet. Een aardig tijdverdrijf – voor de privéblogger – of één van de marketinginstrumenten voor de zakelijk blogger: zoals de ondernemer die zijn expertise etaleert in artikelen op blog of website. Hoe dan ook: bloggen vinden we blijkbaar leuk. En we willen het doen. Blijven doen. Maar hoe?

De cruciale vraag: hoe belangrijk is bloggen voor je? Wat levert het je op? Wat ben je bereid om er voor te doen (en te laten!).

Is bloggen belangrijk voor je? Lees dan verder, en doe er je voordeel mee!

Waar doe jij het voor?

Wat motiveert je om te bloggen? Zijn het de reacties die je krijgt? De klanten die het je oplevert? Het prettige gevoel je gedachten te hebben geordend en gedeeld met de wereld? Of is het inmiddels een verplicht nummer?

Neem 10 minuten de tijd en sta er eens bij stil:

  • wat wil je bereiken met je blog?
  • waar schrijf je over, en voor wie schrijf je?
  • wat heeft je lezer er aan?

Schrijf het op, en lees het terug. Word je er warm van? Lees dan verder, want wellicht schort het jou aan…

…discipline

Regelmaat brengen in je schrijfsels. Je worstelt er mee. Hoe doen anderen dat toch?

De een blogt iedere dag (soms zelfs vaker op één dag). De ander vindt twee keer per week al een opgave. Vooral als hij meerdere blogs of websites moet bijhouden. Hier geldt: oefening baart kunst. Bloggen is een spier die je kunt oefenen. Iedere dag de tijd nemen om te schrijven (je hoeft niet alles te publiceren wat je schrijft!) versterkt die spier. Maar ook hier bepaal jij: wat is voor jou regelmaat? Wat is haalbaar en wat is wenselijk? Als je dat weet, kun je aan jouw ideale routine werken. Maak er een gewoonte van, bijvoorbeeld door een vast moment en voldoende tijd te reserveren in je agenda. Denk na over welke momenten op een dag voor jou ideaal zijn om aan je blog te werken. Maak een afspraak met jezelf, en houd je daaraan.

Als je een stok achter de deur nodig hebt: regel die dan. Kondig publiekelijk aan dat je iedere woensdag een nieuw artikel gaat publiceren. Werkt belonen beter, voor jou? Stel jezelf dan eentje in het vooruitzicht.

Wees niet te streng voor jezelf. Als je oefent, sta jezelf dan toe om te mogen mislukken. Je hoeft niet iedere dag een hemelbestormend goed artikel af te leveren (hoewel ik dat persoonlijk erg leuk zou vinden…). Ga schrijven, zorg dat je in flow komt. Schrappen, redigeren, foto’s en linkjes komen later wel. Schrijf, schrijf, schrijf totdat je hoofd leeg is of je kramp in je vingers krijgt.

Inspiratie en creativiteit oefenen

‘Ja maar, ik vind het zo moeilijk te bedenken wáárover ik moet schrijven!’. Bullshit. Als je dat niet wist, was je er ook niet aan begonnen. Blijkbaar zit er iets in je hoofd dat je belet om verder te denken. Creativiteit kun je oefenen. Kijk maar eens op de blog van Sigrid van Iersel, de Ideeënmaker. Of de Inspiratiekamer. Staat je perfectionisme jezelf in de weg? Lees dan dit artikel over perfectionisme en creativiteit van Goodlife Zen.

Ideeën verzamelen

Inspiratie kun je verzamelen. Maak een mapje aan op je PC met voorbeelden van onderwerpen waar je over kunt schrijven. Of citaten die je inspireren. Foto’s die je fantasie prikkelen. Een lijst kernwoorden waar je in je blog aandacht aan wilt besteden. Liever niet op de PC? Ook goed. Een notitieboekje van de Hema werkt ook prima.

Unieker dan jij bent, is niemand

Als je denkt dat alles al geschreven is: niet waar! Jouw specifieke verhaal, jouw visie, jouw invalshoek, jouw persoonlijke boodschap is uniek, ook al is het onderwerp door velen vóór jou uitgekauwd. Wat let je om daarmee aan de slag te gaan?

Ja maar, ik heb geen tijd

Dingen goed doen kost gewoon tijd en moeite! Als het belangrijk voor je is, zorg je dat je er tijd voor neemt. Maak het makkelijk voor jezelf. Zorg voor omstandigheden die jou helpen bij het schrijven. Een rustige omgeving, alle afleiding uitschakelen, een leeg hoofd. Maak een wandeling voordat je gaat zitten schrijven. Ruim je werktafel op. Ga zitten, en begin gewoon. Oefen eerst je creativiteitsspier. Doe een warming-up. En ga dan aan de slag.

Bied jezelf structuur, denk in formats…

Kaders bieden houvast. Denk eens na over de structuur van je artikelen. Sommige bloggers houden een min of meer vast format aan voor hun artikelen, hanteren een eigen schrijfwijze: een quote, gevolgd door een prikkelende stelling of verhaal, en eindigen met een conclusie die teruggrijpt op de eerste alinea. Wat zou voor jou werken? Bekijk de artikelen die je al hebt geschreven: zie je een patroon? Heb je een favoriete structuur? Kun je daar op variëren?

… of variaties op formats…

Andere bloggers variëren in de soort artikelen die ze schrijven: op maandag een top 10 lijst, op woensdag een tip van de dag, op vrijdag een inspirerend verhaal. Of de ene keer een foto, dan weer een filmpje, afgewisseld met een wekelijks interview. Kijk eens voor een mooi voorbeeld van veel verschillende soorten posts op de website van Karin Ramaker.

… series…

Of maak series: vooral geschikt voor onderwerpen die je steeds verder zou kunnen uitdiepen. Dat artikel over die top 10 kun je uitwerken in tien verschillende artikelen die elk dieper ingaan op één element. Tadaa… 11 onderwerpen voor artikelen ‘verzonnen’!

… en zet ze in een schema…

Misschien werkt een publicatiekalender prettig voor je: maak een schema waarop je aangeeft welke dagen je wat voor soort artikelen je wilt publiceren. Het geeft je houvast en focus. Zo hoef je niet keer op keer te bedenken waar je het deze keer over wilt hebben!

Maak het jezelf makkelijk!

De moraal van dit verhaal: maak het jezelf makkelijk. Het wordt al een stuk eenvoudiger als je bepaald hebt dat je dit belangrijk vindt; voor je persoonlijke ontwikkeling of voor je eigen bedrijf. Wat levert het jou op? En hoe kun jij er voor zorgen dat het bloggen zo leuk en makkelijk mogelijk wordt?

Meer lezen?

Ideeën genereren en makkelijker schrijven – Write to Done

Anatomy of a post – Write to Done

An introduction to effective copy – Copyblogger

Stapsgewijs bloggen – Karin Ramaker

Writer’s block? Denk je los – Marjolein’s flow