Het stond op mijn lijstje 101 doelen. Nummer 59. Een gedicht schrijven. Kan me namelijk niet herinneren dat ik dat ooit heb gedaan. En vanochtend kwam de aanleiding – zoals een heleboel dingen in mijn leven tot stand komen door iets wat terloops op mijn pad lijkt te komen – een oproep van Steven Gort om mee te doen aan een ‘gedichtenwedstrijd’ van het Belgische Kunstenfestival Watou.
Niet dat ik een prijs nastreef. De aanzet tot het – eindelijk – schrijven van dat gedicht is al een groot cadeau… Mijn dochter van 11 kan dat vele malen beter. Ik kreeg een brok in mijn keel van het gedicht dat ze schreef naar aanleiding van de dood van de vader van haar beste vriendinnetje.
‘s Avonds
Ik kijk
naar de sterren
een lichtpuntje
Donker
Maar toch
Licht
Licht
in het duister
Het duister
van de nacht
‘s Nachts
Ik kijk
naar de sterren
Een lichtpuntje
dat was hij
Was
licht
In het duister
Het duister
van de nacht
‘s Ochtends
Ik kijk
naar de zon
Dit is het begin
van een nieuw eind
Noa van den Boogaard (11)
