Soms voelt klein geluk als groot geluk.
Omdat beelden soms meer zeggen dan 1000 woorden.
Omdat buiten de lijntjes kleuren veel spannender en leuker is dan de randen respecteren.
Omdat er maar weinig nodig is om de binnenwereld naar buiten te brengen.
Zoals een workshop van Barbara van Stein en Maaike Borsboom…
De keuze, vandaag. De keuze is aan mezelf. En vóór mezelf.
De keuze valt op mezelf een kadootje geven. Het kado van aandacht. Tijd. Mijmertijd. Lopen waar mijn voeten me brengen, mijn gedachten eens helemaal uitdenken. Doen wat mijn hart me ingeeft, de lijstjes opzij leggend. De stilte buiten en binnen opzoeken zodat ik kan luisteren naar het antwoord dat opborrelt. Ik geloof daar heilig in. Alle antwoorden zijn al in je. Je hoeft er alleen naar te luisteren. Vandaag is mijn keuze dat ik luister naar mijn antwoorden, in plaats van te verdrinken in mijn vragen.
En ja, net als in de omschrijving van ‘keuze’ hierboven staat: er is één voorwaarde. Ik moet niks. Ik. Moet. Niks. Dat is mijn keuze vandaag.
-♥-
Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.
Vandaag nam ik een pauzedag; dat had ik me gisteren voorgenomen. Na wekenlang dag in dag uit draven, doen en doorgaan gun ik mezelf wat me-time. Een hele dag niks moeten, alleen de dingen doen waar ik zin in heb. Waar ik geen zin in heb, laat ik lekker liggen.
Is zo’n dag niet verspilde tijd? Nee, juíst niet… Als de druk wegvalt van het moeten, ontstaan de ideeën. Komt er ruimte voor gedachtestromen. Valt de blik weer op onvermoede kadootjes. Zomaar op straat. Of onder het hardlopen. De zon die opkomt tussen oranje wolken, met een verder heldere lucht. Gevangen tussen twee bomen. En gezien met mijn eigen ogen. Omdat ik de ruimte en de tijd nam om om me heen te kijken en te genieten van wat zich voordeed…