Zondagse overdenking

Ik verleg mijn focus. Van Bezitten naar Beleven.

Bezit is vergankelijk, gaat kapot, kost energie, tijd, geld om te verkrijgen en te behouden. Op het moment dat ik het hebt, neemt de waarde er van af. Zowel gevoelsmatig als intrinsiek.

Belevenissen – ervaringen – zijn voor altijd van mij. Niemand kan ze van mij afnemen. Ze zijn van mij, en van mij alleen. Ik kan ze delen met anderen, en dan gaat er niets ‘van af’. Iets beleven met iemand anders gaat niet ten koste van ‘mijn’ deel.

Beleven kan ik alleen al door mijn ogen en oren open te houden. Wat ik ervaar ten volle te voelen, te aanschouwen, op te slaan in mijn geheugen. Mijn ervaring staat in het nu, en kan ik in de toekomst keer op keer weer gebruiken en van genieten.

Ik leef. Ik Be-Leef.

Alles klopt

Vroeger was ik eigenlijk altijd ontevreden: het gras is groener aan de andere kant van de heuvel. En zo hoor ik menigeen praten: mijn leven wordt leuk, als… (ik eenmaal met pensioen ben, ik dit of dat bereikt heb). Dat is nu bij mij ingrijpend veranderd. Ik tracht keer op keer te zien dat het goed is zoals het nu is. Dat kan een bron van humor zijn: waar ben ik nu toch weer in terechtgekomen. En het scherpt ons oog voor detail. Overal is altijd schoonheid aanwezig. In mensen, in voorwerpen, in kleuren, in planten en dieren, in het geluid van de wind. De Engelsen zeggen zo mooi ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Dat ervaar ik ook zo. Ik ben zelf de ‘beholder’. ~ Uit Leef, van Jan de Dreu

Het is het mooiste en tegelijk het moeilijkste van de wereld: zien wat er nu is, en het goed vinden zo. Geen berusting, maar acceptatie. Zien wat er is… En van daaruit werken.