Doe minder

Standard

Ik heb weer een geweldig boek gelezen: ‘Minder doen, meer bereiken‘. Uitsluitend gekozen om de titel, toen ik in de rekken van de plaatselijke bibliotheek rondsnuffelde.

Het zou mijn motto kunnen zijn. Nee, het ís ook mijn motto. Na jarenlang te hebben geprobeerd meer uren én werk in een dag te stoppen dan menselijkerwijs mogelijk is, en volgas aan het ‘doen’ te zijn, heb ik de lessen geleerd.

Niet altijd maar doorgaan.

Doen‘ afwisselen met ‘zijn‘.

De stilte opzoeken om de drukte het hoofd te kunnen bieden. ‘s Ochtends vroeg. Ook in het weekend.

En kiezen. Kiezen voor wat belangrijk is. Hartgrondig kiezen. Ja, dat schrijf ik bewust met een T. Beseffen dat ‘ja’ tegen het ene een ‘nee’ betekent tegen het andere. Omdat het nou eenmaal niet mogelijk is om altijd alles te doen. Hoe graag ik dat soms ook wil.

En dat geeft rust. Rust, nu ik zelf een ultieme en bewuste keuze heb gemaakt. Na een hele poos niet te durven kiezen. Niet kiezen is óók een keuze, maar wel een die alle energie uit mij zuigt. Niet meer.

Ik doe al minder. Ik bereik al meer. En de crux zit ‘m in keuzes, en focus. Precies wat ik de deelnemers aan de ‘Slimmer Werken Superstart‘ leer. Het zijn lessen die ik doorgeef. Van harte.

Doe minder. Wees meer.

Kies. Focus. En daar kun je NU al mee beginnen…

Minder doen vergt moed. Stoppen, pauzeren, reflecteren, bezinnen, en het met volle aandacht doen van één ding tegelijk kan veel moeilijker zijn dan voortdurend reageren op de omstandigheden en jezelf afleiden van wat werkelijk essentieel en noodzakelijk is. Laten we dus beginnen. ~ Marc Lesser, uit ‘Minder doen, meer bereiken’

Verwachting

Standard

Verwacht er niet te veel van.
In blijde verwachting zijn.
‘Ik verwacht je morgen om 9 uur.’
‘Je verwacht het niet, hè…’

Verwachtingen. Wensen voor de toekomst. Een voorstelling van wat zou kunnen zijn. Hoe iets uit kan pakken. Het is er niet, en toch kijken we er naar uit. Uit alle plaatjes in onze hoofden pikken we er uit wat we er van dromen. Of hopen. En wachten. Ver-wachten onze tijd. En vergeten te kijken naar wat er NU is…

-♥-

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Keuze

Standard

De keuze, vandaag. De keuze is aan mezelf. En vóór mezelf.

De keuze valt op mezelf een kadootje geven. Het kado van aandacht. Tijd. Mijmertijd. Lopen waar mijn voeten me brengen, mijn gedachten eens helemaal uitdenken. Doen wat mijn hart me ingeeft, de lijstjes opzij leggend. De stilte buiten en binnen opzoeken zodat ik kan luisteren naar het antwoord dat opborrelt. Ik geloof daar heilig in. Alle antwoorden zijn al in je. Je hoeft er alleen naar te luisteren. Vandaag is mijn keuze dat ik luister naar mijn antwoorden, in plaats van te verdrinken in mijn vragen.

En ja, net als in de omschrijving van ‘keuze’ hierboven staat: er is één voorwaarde. Ik moet niks. Ik. Moet. Niks. Dat is mijn keuze vandaag.

-♥-

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Zondagse overdenking

Standard

Ik verleg mijn focus. Van Bezitten naar Beleven.

Bezit is vergankelijk, gaat kapot, kost energie, tijd, geld om te verkrijgen en te behouden. Op het moment dat ik het hebt, neemt de waarde er van af. Zowel gevoelsmatig als intrinsiek.

Belevenissen – ervaringen – zijn voor altijd van mij. Niemand kan ze van mij afnemen. Ze zijn van mij, en van mij alleen. Ik kan ze delen met anderen, en dan gaat er niets ‘van af’. Iets beleven met iemand anders gaat niet ten koste van ‘mijn’ deel.

Beleven kan ik alleen al door mijn ogen en oren open te houden. Wat ik ervaar ten volle te voelen, te aanschouwen, op te slaan in mijn geheugen. Mijn ervaring staat in het nu, en kan ik in de toekomst keer op keer weer gebruiken en van genieten.

Ik leef. Ik Be-Leef.

Alles klopt

Standard

Vroeger was ik eigenlijk altijd ontevreden: het gras is groener aan de andere kant van de heuvel. En zo hoor ik menigeen praten: mijn leven wordt leuk, als… (ik eenmaal met pensioen ben, ik dit of dat bereikt heb). Dat is nu bij mij ingrijpend veranderd. Ik tracht keer op keer te zien dat het goed is zoals het nu is. Dat kan een bron van humor zijn: waar ben ik nu toch weer in terechtgekomen. En het scherpt ons oog voor detail. Overal is altijd schoonheid aanwezig. In mensen, in voorwerpen, in kleuren, in planten en dieren, in het geluid van de wind. De Engelsen zeggen zo mooi ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Dat ervaar ik ook zo. Ik ben zelf de ‘beholder’. ~ Uit Leef, van Jan de Dreu

Het is het mooiste en tegelijk het moeilijkste van de wereld: zien wat er nu is, en het goed vinden zo. Geen berusting, maar acceptatie. Zien wat er is… En van daaruit werken.

Verras jezelf met een microvakantie

Standard

Mijn zomervakantie is bijna afgelopen: morgen begint weer het geregelde leven. Werk, school, studie, gareel… Dus trakteerde ik mezelf vanmiddag op een microvakantie. Men neme:

  • een paar wandelschoenen
  • drie kwartier de tijd

En dan kun je verrassende dingen tegenkomen, als je gewoon met je neus in de wind met aandacht om je heen kijkt…