Iedere dag bloggen. In 2012. Dat is de nieuwe uitdaging. Alsof ik er nog niet genoeg had. Maar schrijven, iedere dag, dat wil ik wel. Omdat ik weet dat als ik het iedere dag doe, het makkelijker wordt. Leuker. Vloeiender. Je kijkt anders naar de wereld om je heen. In termen van ‘opvallend’, ‘schrijfwaardig’, ‘leuk om te delen’. Bewuster, vooral.
Ik weet ook dat ik het kan, iedere dag bloggen. Het hoeven ook geen eindeloze lappen tekst te zijn. Het kan ook een foto, een idee, een vraag van de dag, een gedachte, een observatie zijn. Wat belangrijker is, is om er routine zonder sleur in te krijgen. Cadans in het schrijfritme, in flow komen. De woorden laten stromen.
Schrijven is een creativiteitsoefening, het is een spier die je kunt trainen en stretchen. Schrijven is scheppen. Beelden in je hoofd naar woorden vertalen. Vluchtige gedachten vorm geven. De binnenwereld naar buiten brengen. Schrijven heeft scheppingskracht: uit niets ontstaat iets. Schrijven versterkt, stroomt, materialiseert, ordent. En die scheppingsdrang, die scheppingskracht naar buiten brengen, dat wordt mijn uitdaging. Niet een heilig moeten, maar juist een sterk willen.
Ik ga er van genieten, iedere dag weer. Ik ga me verwonderen, over het alledaagse en over het bijzondere. Over het bijzondere in het alledaagse. En het fijne is: ik ga het niet alleen doen. Mijn uitdaging werd tot leven geroepen door Elja. Ook zij gaat die spannende uitdaging aan. Er volgen nog vast meer. Mensen die dat ook willen en in verbondenheid juist dat duwtje in de rug opzoeken. Onze onderwerpen en invalshoeken zullen hemelsbreed verschillen, maar we worden allemaal gedreven door diezelfde scheppingsdrang. Ik heb er zin in.