Ik las ‘m in een artikel van Arjan Zuidhof, in een interviewserie over Het Nieuwe Werken. Nou vind ik onderhand Het Nieuwe Werken een enorm containerbegrip verworden, waar heel wat mensen óf thuiswerken in je huispak, óf flexplekken in een opgepimpte kantoortuin onder verstaan. Terwijl het over héél iets anders gaat, in mijn bescheiden mening. Over vrijheid én vertrouwen, over vernieuwing van je bedrijf/van jezelf én de competenties van je medewerkers/jezelf (h)erkennen, voeden en inzetten. Over elkaar durven aan te spreken op resultaten, in plaats van op aanwezigheid. Over verantwoordelijkheid geven én nemen. Werkgever én werknemer.
Maar goed, over dat woord. Het sloeg mijn spijker op z’n kop. WerkONDERNEMERschap. Niet eens zozeer in de betekenis die in dat artikel aan dat woord werd gegeven, maar vanwege de combinatie van termen, die mijn interpretatie van HNW zo mooi uitdrukt. Je als ondernemer gedragen in je werk. Initiatief nemen en verantwoordelijk zijn voor je resultaten. Niet ‘je uren draaien’ maar iets tot stand brengen. Best of both worlds…
WerkONDERNEMERschap: het sloeg in mijn ogen op wat ík probeer te doen. Ik werk als communicatieadviseur. Voor ‘een baas’. Voor salaris. Voor 24 uur per week. Op een kantoor. Het Nieuwe Werken zoals ik dat zie, komt hier nog niet helemaal uit de verf. Ik voel nog niet de vrijheid om mijn werk te doen en te laten wanneer ik dat wil. Het maken van resultaatafspraken staat nog in de kinderschoenen: ik heb wel een functieomschrijving waarin staat wat mijn taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden zijn, maar resultaten worden eens per jaar in het jaargesprek besproken. Ik zou deze baan niet willen missen, want het brengt me collega’s, een werkklimaat waar vrijheid en verantwoordelijkheid wel degelijk voorop staat, ook al voel ík dat op sommige vlakken nog niet zo. Ik draag ergens aan bij, ben een radertje in het geheel, en ik leer er enorm veel. Maar toch…
Sinds begin maart ben ik ook ondernemer. Omdat ik droomde van ondernemerschap en ontwikkeling, die ik in mijn huidige baan niet volledig op mijn manier kan realiseren. Omdat ik verantwoordelijk wil zijn voor het realiseren van ideeën die ik niet ‘de hele dag’ bij mijn werkgever kan doen. Omdat ik mijn eigen vrijheid wilde vormgeven: de vrijheid zelf te bepalen wat ik op een gegeven moment doe, en hoe/waar/waarom/voor wie ik het doe. Dus werd ik – logisch – naast werknemer ook ondernemer.
Het nadeel van twee dingen tegelijk te doen, is dat mensen verwachten dat je een keuze maakt. En dat je daar achter staat, dat je dat kunt uitleggen. Óf je bent ‘loonslaaf’ óf je bent ondernemer. Ik heb daar moeite mee. En na het lezen van dat woord, deze week, weet ik het: ik ben ze gewoon allebei. Ik ben een werkONDERNEMER.

