Ergens gedurende mijn leven heb ik de overtuiging omarmd dat ik precies krijg wat ik nodig heb. De lessen die ik in mijn leven leer, de uitdagingen die ik aanga, de antwoorden op de vragen in mijn hoofd en in mijn hart…
Op de momenten dat ik dat vergeet, als ik het uit de weg ga, er voor kies om het af te wijzen, te negeren, niet te accepteren, blijft het rammelen aan mijn deur. Net zo lang tot ik open doe. Het recht in de ogen aankijk. Mezelf toesta om het te zién in plaats van te oordelen. Zoals Peter de Kock in zijn reactie op mijn Verwondering, gisteren zo mooi formuleerde:
Wat mij de laatste tijd verwondert, is wat er gebeurt als ik mijn verzet tegen de realiteit opgeef, al is het maar voor een moment. Even de oordelen laten uitrazen, de boosheid voelen, de drang om in actie te komen loslaten. En dan komen de cadeautjes.
Ergens tussen stimulus en respons is een ruimte, een die je bewust kunt benutten om stil te staat. Te aanschouwen. Te accepteren wat er is. Om daarna, bewust, een stap te kunnen zetten. Je respons kiezen. Die ruimte is een cadeautje. Eentje die je keer op keer opnieuw kunt uitpakken. Eentje die je iedere keer opnieuw kan verrassen.
