Het punt van geluk is dat geluk niet iets is dat je kunt maken. Het is niet het gevolg van iets. Geluk komt tot diegenen die begrijpen dat je het net zomin kunt zoeken als de lucht die je inademt. Het is een deel van het leven dat gevonden wordt binnen het leven. De opwinding van anticipatie is geen geluk, net zoals een hongerig lichaam niet gevoed wordt door de geur van vers gebakken brood.
Ieder najagen van geluk is gebaseerd op de onjuiste aanname dat er een manier is om het te bezitten; je zou net zo goed kunnen proberen een handvol wind te grijpen! (…)

Geluk is het loslaten van je ideeën over geluk

~ Guy Finley, uit Het geheim van het loslaten

Geluk laat zich niet vangen, niet afdwingen. Geluk is geen resultaat van een actie. Geen doel om te bereiken, want zodra je het bent, kan het je ontglippen. Geluk is niet te plannen, niet in een stroomschema te duwen. Wat je vandaag gelukkig maakt kan je morgen melancholisch doen voelen… Geluk is een gevolg van zijn, niet een product van doen. En vaak zijn onze ideeën over geluk de wortel van ons ongeluk.

Ik ben er wel een beetje jaloers op, op mensen die dagelijks – soms zelfs vaker op een dag – bloggen. Niet alleen bloggen om het bloggen, maar iets van zichzelf delen met de buitenwereld, iets wat ook nog eens de moeite waard is om tot je te nemen. Gedachten, tips, kennis, verwondering, een qoute of een foto…

Hoe moeilijk kan het zijn, denk ik dan. Onderwerpen genoeg. En ook aan invalshoeken ontbreekt het niet.

Ik vind het moeilijk. Want het gaat niet alleen om ‘iets’ te delen met de wereld buiten jezelf. Een wereld die je niet overziet. Het gaat om jezelf durven tonen. Jouw innerlijke wereld zichtbaar maken voor anderen. Gezien willen worden.

Dat voelt kwetsbaar, en soms eng. Wat gaat men er van vinden? Word je überhaupt wel gezien? Waarom zou iemand jou innerlijke wereld willen aanschouwen? Ik weet wél waarom ik anderen lees. Ik vind bij anderen een stukje van mezelf. Herkenning. Een spiegel. Voer tot nadenken. Aanmoediging. Ontroering.

Ergens hoop ik dat anderen dat ook bij mij vinden… Maar ja, dan moet ik mezelf wel durven laten zien.

Als je ogen gaan schitteren als je er over praat.

Als je hart een sprongetje maakt als je er aan denkt.

Als je bloed sneller gaat stromen en je er rode wangen van krijgt.

Als je gedachten gaan vloeien en alles als een puzzel in elkaar past.

Als je je zo blij voelt van binnen dat het van buiten te zien is.

Dan weet je het.