Ik ben nu een maand bezig met mijn uitdaging voor 2012. Iedere dag bloggen. In die maand tijd heb ik welgeteld één keer verzaakt. Het kwam niet. Het wilde niet. Ik liet het los en gaf mezelf toestemming om een dag over te slaan, in de volle overtuiging dat ik de dag daarna fris en fruitig wél een blogje zou kunnen produceren. Maar wat gebeurt er: het ritme is er uit. Één keer overslaan leidt tot vaker overslaan. Dus duw ik mezelf door de dip. De dip die onvermijdelijk komt als de nieuwigheid er van af is. De inspiratie opgedroogd. Alle onderwerpen aangesneden. Ken je dat?
Maar het mooie van inspiratie is dat het een onuitputtelijke bron is. Er zit alleen niet altijd evenveel in om uit te putten. De frisse blik opent zich weer als je besluit het van een andere kant te bekijken. Zonder dalen geen pieken. En iedere dag dienen er zich weer nieuwe onderwerpen aan om over na te denken, te mijmeren, te schrijven, te tekenen en te dichten. Als je je hoofd maar hoog genoeg houdt om voorbij de dip te kijken…