Dip

Ik ben nu een maand bezig met mijn uitdaging voor 2012. Iedere dag bloggen. In die maand tijd heb ik welgeteld één keer verzaakt. Het kwam niet. Het wilde niet. Ik liet het los en gaf mezelf toestemming om een dag over te slaan, in de volle overtuiging dat ik de dag daarna fris en fruitig wél een blogje zou kunnen produceren. Maar wat gebeurt er: het ritme is er uit. Één keer overslaan leidt tot vaker overslaan. Dus duw ik mezelf door de dip. De dip die onvermijdelijk komt als de nieuwigheid er van af is. De inspiratie opgedroogd. Alle onderwerpen aangesneden. Ken je dat?

Maar het mooie van inspiratie is dat het een onuitputtelijke bron is. Er zit alleen niet altijd evenveel in om uit te putten. De frisse blik opent zich weer als je besluit het van een andere kant te bekijken. Zonder dalen geen pieken. En iedere dag dienen er zich weer nieuwe onderwerpen aan om over na te denken, te mijmeren, te schrijven, te tekenen en te dichten. Als je je hoofd maar hoog genoeg houdt om voorbij de dip te kijken…

Welkom 2012

Welkom 2012! Dat je maar veel vreugde mag brengen. Veel inspiratie, bijzondere momenten, memorabele ontmoetingen. Ik hoop dat je seizoenen weer synchroon lopen: lente in de lente, zomer in de zomer, herfst in de herfst en – vooruit dan maar – winter in de winter. Dat je ruimte mag brengen voor nieuwe ideeën, voor dappere beslissingen, voor dankbaarheid voor wat er zich voordoet. Dat de wensen, dromen en plannen die gedacht, gedroomd en gesmeed worden allemaal uit mogen komen. Dat je geen eind van een tijdperk zult blijken te zijn, maar het begin van een nieuwe cyclus. Zo hebben de Maya’s het vast bedoeld. Dat er geZOEMD, geblogd en verwonderd moge worden. Iedere dag weer.