Wat leren we als volwassenen toch veel af… En wat kunnen we veel leren door te kijken hoe kinderen doen. Die wikken en wegen niet, vragen zich niet af wat de voor- en nadelen zijn, hebben geen tijd om na te denken of ze iets wel of niet kunnen en of ze het wel of niet aandurven. Ze dóen. Ze proberen het nog een keer. Bevalt het niet? Dan doen ze het niet meer. Maar als het ze gegrepen heeft, dan blijven ze gáán…

Oudste dochter heeft wat talenten. Een scherp oog is er één van. Ze heeft plezier in fotograferen. En als ik dan haar zie gaan, met mijn iPhone in de hand, of met de spiegelreflexcamera van manlief om haar nek, 11 jaar oud en al zo wijs, dan sta ik iedere keer weer versteld van wat ze maakt door gewoon te doen. Niet afvragen, niet wikken en wegen, niet ‘zal ik wel of zal ik niet’. Ze doet. Gewoon. En dat is voor mij – als volwassene – verrassend óngewoon.

Het wordt tijd om ‘gewoon’ te doen…