Het is zes uur ‘s ochtends. Schrijftijd! Eindelijk, na vele weken heb ik het kunnen opbrengen om vroeg op te staan, me-time te pakken. Huis in rust, kop thee, ik & mijn gedachten, papier & pen. Mijmeren. Mijn vulpen schrijft stroef van het weinige gebruik, de afgelopen weken. Die moet duidelijk ook loskomen…

Waarom is dit zo fijn? ‘s Ochtends vroeg zonder noodzaak mijn warme bed uitstappen en met een slaperig hoofd aan de keukentafel zitten? Omdat ik de rest van de dag geniet van het effect van dit uurtje voor mezelf. Omdat het de rest van de dag niet terugkeert, dit moment. Omdat de stilte en het langzame ontwaken van de dag mij helpen ook even de stilte in mijzelf te voelen. Er van te genieten. Weten dat het er is en dat ik er terug naar kan keren, als dat gedurende de dag nodig is. En dat is het. De afgelopen dagen heb ik dat weer ondervonden.

Na de vakantie raast alles weer aan me voorbij. Het gevoel speelbal van de omstandigheden te zijn. Volledig onterecht, dat weet ik inmiddels. Als ik dat bewust loslaat, een stapje terugdoe, het aanschouw in plaats van mij er door mee te laten slepen, dan zie ik weer de mogelijkheden. Dan merk ik wat gedachten met me doen. Het zijn maar gedachten. Maar als je er niet de vinger op legt, kun je er volledig in meegezogen worden.

Naast drukte en soms wanhoop boden de afgelopen dagen ook allerlei nieuwe openingen. Nieuwe kansen. Leuke dingen. Fijne gesprekken. Besef van vergankelijkheid. Dat ik alles eruit kan halen wat er in zit. Het is aan mij.

En wat heerlijk om te merken dat mijn vulpen nu weer soepel over het papier beweegt…