Aandacht voor jezelf

Standard

Schrijven is aandacht voor jezelf

Vandaag was ik bezig met een rotklusje. Kapotte hyperlinks opsporen en herstellen. Je weet wel, van die links in je webpagina’s die nergens naar leiden. Die je bezoekers het bos insturen. Zonder kaart. Waardoor mensen afhaken.

Terwijl ik die vandaag met hulp van een website allemaal opzocht, kwamen weer allerlei posts van de afgelopen jaren ‘door mijn handen’… En daar werd ik even stil van. Zoveel heeft het me gebracht: schrijven over wat me bezig houdt. Delen met de buitenwereld. Maar vooral het schrijven zelf. Ik had het ook in een dagboek kunnen optekenen (en dat was lang niet zo leuk geweest, want dan had jij dit nu niet gelezen. Dan had ik al die leuke mensen van o.a. #blogpraat niet ontmoet. Dan had ik niet van die fijne reacties op sommige van mijn posts mogen ontvangen). Maar het schrijven zelf: daar ging het mij om. Daar gaat het me nog steeds om. Woorden te geven aan gedachten en gevoel. Dat delen zodat er ook herkenning is. Erkenning, ook. Want laten we eerlijk wezen, ‘gezien’ en ‘gelezen’ worden is ook gewoon leuk. In die zin in het ook ‘aandacht voor jezelf’.

En toch gaat het om een andere vorm van aandacht. De aandacht die je door het schrijven voor jezelf hebt. De aandacht die je je gedachten geeft. Het gevoel wat je in je draagt. De aandacht voor emoties. Dingen van je af schrijven. Of juist al schrijvend te helpen scheppen. Dat is wat schrijven doet…

De foto bij deze post is geïnspireerd door een tweet van vanochtend:

Aandacht

Standard

Aandacht was het thema van mijn dag.

Hoeveel aandacht ik ergens aan besteed.

Hoe sommige zaken niet zonder aandacht gedaan kunnen worden.

Hoe aandachtig luisteren naar wat ik zelf nodig heb mij nieuwe antwoorden geeft.

Wat échte aandacht is, en wat onechte aandacht is. Doen alsof. Aandacht lijken te hebben. Kijken zonder te zien. Praten zonder te luisteren.

En wat aandachtig kleuren is. Zonder tijdlimiet. Zonder mooi te hoeven zijn. Alleen genieten van het proces. Met volle aandacht voor het moment. Met aandacht.

Meer weten over Photo on Tuesday? Check de website van Karin Ramaker!

Verwachting

Standard

Verwacht er niet te veel van.
In blijde verwachting zijn.
‘Ik verwacht je morgen om 9 uur.’
‘Je verwacht het niet, hè…’

Verwachtingen. Wensen voor de toekomst. Een voorstelling van wat zou kunnen zijn. Hoe iets uit kan pakken. Het is er niet, en toch kijken we er naar uit. Uit alle plaatjes in onze hoofden pikken we er uit wat we er van dromen. Of hopen. En wachten. Ver-wachten onze tijd. En vergeten te kijken naar wat er NU is…

-♥-

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Crisis

Standard

Crisis. Het is net als met statistieken. Over het geheel genomen, globaal gezien, cijfermatig beschouwd zal het plaatje vast kloppen, maar het zegt niets over mij als mens.

Daarom doe ik er niet aan, aan crisis. Aan statistieken doe ik overigens ook niet. Ik kan er niets mee, als individu. Over ‘de’ crisis denken, praten, kost me een energie die ik liever aan iets anders besteed. Ik ontken ‘m niet. Ik negeer ‘m. Want ‘de’ crisis gaat over iets groters dan mijzelf. Iets wat ik niet kan bevatten, en waar ik geen grip op heb. Om met Covey te spreken: de crisis ligt buiten mijn Cirkel van Invloed. Ik zou me er druk om kunnen maken, maar wat bereik ik er mee?

Ik deal met de gevolgen van ‘de’ crisis. Of de gevolgen van wat anders. Want niet alleen die crisis heeft invloed op de omstandigheden in mijn leven. De mensen om me heen, het uur waarop de zon opkomt, of ik wakker word met het gefluit van vogels of het getik van de regen: het bepaalt net zozeer mijn omstandigheden als de gevolgen van de ongebreidelde graaicultuur in de financiële (en vele andere) sectoren, of de gevolgen van het bouwen van lucht- en geldkastelen met andermans vertrouwen.

Wat je aandacht geeft, groeit. Daarom kies ik er voor om mijn aandacht te richten op de zaken waar ik wél zelf invloed op kan uitoefenen. Want dat is het, met die crisis. Blijkbaar zitten we er met z’n allen middenin, maar kunnen we er zelf iets aan doen, als individu? Ja, geld uitgeven, zegt men. Want dat stimuleert de economie. Zegt men. Geld dat we vaak niet hebben, dat we lenen tegen idiote voorwaarden. Geld dat we uit dienen te geven aan zaken die we niet altijd nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we vaak niet mogen.

Zullen we het anders doen? Ik wel. Ik negeer de crisis, en schenk mijn naaste mijn vertrouwen. Ik geef niet eindeloos uit, maar ik deel wat ik heb. Of dat nou welvaart of aandacht is. Of allebei. Ik blijf me richten op wat ik wél kan doen om de wereld een klein beetje mooier, beter, leefbaarder te maken of te houden. Daar is ruimte genoeg voor. Crisis of geen crisis.

-♥-

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Inzicht

Standard

Denken dat je iets ‘nodig’ hebt van de ander, en ontdekken dat er niets logischer is dan dat je het jezelf kunt geven… Vandaag trok ik een ‘Ontdekkaart’, met een ogenschijnlijk onschuldige vraag.

‘Wat vind je belangrijk in het contact met de ander?’

Zo onschuldig als de vraag is, zo verwarrend en tegelijk helder was het inzicht dat ik kreeg. Mijn inzicht. Wat ik verwacht in het contact met een ander? Echte aandacht, echt contact. De ander zien. Verdieping in de relatie. Verbondenheid. Jezelf kunnen zijn, kwetsbaar durven zijn. Je geaccepteerd voelen.

Allemaal zaken die je jezelf kunt ‘geven’, en die de relatie met de belangrijkste persoon in je leven verbetert. Die met jezelf.

Leef je droom

Standard

Go confidently in the direction of your dreams. Live the life you have imagined ~ Henry David Thoreau

Je kunt je dromen blijven dromen, keer op keer, dag na dag.
Je kunt ook kiezen om je dromen gaan leven. Wat zie je jezelf doen in je droom? Waar ben je? Wat zie je om je heen? Hoe ruikt het, proeft het? Zet dan de volgende stap. Wees de schepper van je droom. Zoek naar de mogelijkheden, de kansen, de mensen van wie je kunt leren, de hulpbronnen die je binnen handbereik hebt. Sta open voor synchroniciteit. Wat je aandacht geeft, groeit. Geef je droom de ruimte, de aandacht, laat ‘m zich ontwikkelen. Er is zoveel mogelijk…

Klein geluk

Standard

De zoektocht naar geluk is op zich prima. Het probleem van deze tijd is dat we geluk vaak in de vorm van een als-dan-redenering gieten. De als-dan-redenering is een van de hoofdredenen van ongeluk. Een klassieker is dat je bijvoorbeeld promotie wilt maken en meer wilt verdienen en daarom een baan accepteert verder weg. Vervolgens zit je drie kwartier langer in de file. Daar word je gemiddeld gezien niet gelukkiger van. We vergeten vaak dat geluk ‘m veel meer zit in kleine, dagelijkse dingen, dan in het bereiken van iets groots. ~ Ad Bergsma (psycholoog) in Flow Magazine

Het geluk zit ‘m in kleine dingen. In momenten, in onverwachte hoeken en op onvermoede plaatsen. Je beseft pas dat het je gelukkig maakt als je de tijd neemt om er aandacht aan te geven, er even bij stil te staan. Er van te genieten. Het af te zetten tegen het gewone in je leven. Mijn klein geluk van vandaag zit ‘m in de tekening die ik gisteren maakte. Het gevoel van creëren, dat ik de tijd nam om het te doen en dat ik daar van genoot. Zo’n moment kan je dus ook lang na afloop gelukkig blijven maken. Door er even aan te denken. Er bij stil te staan.

Sta eens stil bij jouw klein geluk van vandaag…

Deze week zag ik…

Standard


…de wereld door een andere bril…

Ik volgde een minicursus ‘Anders kijken’ van fotografe Else Kramer. Ik keek anders naar mijn omgeving. Bewuster. Opener. Ik merkte hoe ik over sommige dingen denk. Dat ik erg gefocusd ben op mijn nabije omgeving, en minder oog heb voor wat er daarbuiten gebeurt. Dat je blij kunt worden van kijken, kijken, kijken. Dat wat je aandacht geeft, groeit. Je ziet je eigen werkelijkheid. En die kan je enorm verrassen…

Alles klopt

Standard

Vroeger was ik eigenlijk altijd ontevreden: het gras is groener aan de andere kant van de heuvel. En zo hoor ik menigeen praten: mijn leven wordt leuk, als… (ik eenmaal met pensioen ben, ik dit of dat bereikt heb). Dat is nu bij mij ingrijpend veranderd. Ik tracht keer op keer te zien dat het goed is zoals het nu is. Dat kan een bron van humor zijn: waar ben ik nu toch weer in terechtgekomen. En het scherpt ons oog voor detail. Overal is altijd schoonheid aanwezig. In mensen, in voorwerpen, in kleuren, in planten en dieren, in het geluid van de wind. De Engelsen zeggen zo mooi ‘Beauty is in the eye of the beholder’. Dat ervaar ik ook zo. Ik ben zelf de ‘beholder’. ~ Uit Leef, van Jan de Dreu

Het is het mooiste en tegelijk het moeilijkste van de wereld: zien wat er nu is, en het goed vinden zo. Geen berusting, maar acceptatie. Zien wat er is… En van daaruit werken.