Schrijven is heerlijk. Gedachten ordenen, helderheid scheppen, de dingen op een rijtje zetten. Bloggen is het afgelopen jaar daar een uitlaatklep voor geworden. Ik geniet van het delen, het delen van inzichten, invallen, maar ook de verrassende dingen die iedere dag wel mijn pad kruisen.

Is dit blog daarmee een soort openbaar dagboek? Ja, ik denk het wel. Het is persoonlijk, het verhaalt wat mij bezig houdt. In de buitenwereld én in mijn eigen binnenwereld. En wat het ene met het andere doet.
Heb jij daar wat aan? Ik weet het niet. Als je hier bent en dit leest misschien wel. Misschien overweeg je zelf ook om (vaker) te bloggen. Of een echt dagboek te beginnen. Om schrijvend je gedachten op een rij te zetten. Misschien denk je ‘wat een flauwekul’. Ook goed. Dan heb ik je hier niets te bieden. En dat is prima, want dat betekent dat je wat jij zoekt, elders kunt halen.

Terug naar het schrijven. De laatste maanden nam mijn schrijffrequentie ontzettend af. Tot mijn grote frustratie, want ik wilde wél! Maar de invallen bleven steeds langer uit. Of leken bij nader inzien niet de moeite waard om te delen. Of ik kreeg geen samenhangend verhaal op papier. Vandaag heb ik besloten dat los te laten. En weer te delen. Te schrijven over wat mij bezig houdt, om mijn eigen spoor te kunnen volgen. Als anderen daar een stukje van kunnen volgen en daar wat aan hebben: mooi!

Om met de woorden van Karin Ramaker te spreken: mijn blog is mijn speeltuin. Mijn proefkonijn. Mijn uitlaatklep. Mijn plek om te delen en te ont-moeten. Want we moeten zo veel, tegenwoordig. En het is zo fijn om vanuit ‘willen‘ in beweging te komen. Dus ik wil schrijven. Ik wil dat vaker doen. En ik wil me niet beperkt voelen door mijn eigen ideeën over wat ‘moet’. Zo, dat is er uit.

En jij, ben je er nog? Wat wil jij graag?

Schrijvend ont-moeten
Tagged on:

2 thoughts on “Schrijvend ont-moeten

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *