Perfectionisme is gewoon een weigering jezelf voorwaarts laten gaan. […] De perfectionist verandert telkens weer wat aan een regel – totdat er geen enkele regel meer goed is. De perfectionist blijft maar sleutelen aan de kinlijn bij een portrettekening, totdat het papier scheurt. De perfectionist schrijft zoveel verschillende versies van een bepaalde scène, dat-ie aan de rest van het stuk niet toekomt. De perfectionist schrijft, schildert, creëert met één oog op het publiek. In plaats van te genieten van het scheppingsproces, beoordeelt de perfectionist voortdurend de voorlopige resultaten.
[…]
Voor de perfectionist bestaan er geen ruwe schetsen, eerste opzetten of opwarmoefeningen. Iedere eerste opzet moet direct definitief, volmaakt zijn, als uit steen gehouwen.
Middenin een project besluit de perfectionist alles eens even over te lezen, dingen te onderstrepen, te kijken waar het naartoe gaat. En waar gaat het dan wel naartoe? Al heel gauw nergens naartoe. De perfectionist is nooit tevreden. De perfectionist zegt nooit: ‘Dit lijkt me heel aardig. Ik denk dat ik maar gewoon doorga.’ ~ uit The Artist’s Way (Julia Cameron)

Herkenbaar? Voor mij wel. Perfectionisme zit me soms flink in de weg. Bij het bloggen, bijvoorbeeld. Bij mijn dinsdagse ‘creativitijd’. Bij het uitdenken van grootse (ondernemers)plannen…

Perfectionisme is hard zijn voor jezelf, waar je eigenlijk met mildheid veel meer bereikt. En die mildheid, tsja, dat is voor mij een kwestie van oefenen, en blijven oefenen. Vandaag heb ik – om die mildheid te oefenen – maar liefst 3 (!) setjes inspiratie- en inzichtkaarten gekocht: EigenWijsjes (voor het hele gezin), Inzichtkaarten en Ontdekkaarten…

Perfectionisme
Tagged on:     

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *