Doe het gewoon. Begin.
Er zit magie en scheppingskracht in het simpelweg starten met iets waar je hart of je hoofd vol van zit. Of het nu een blogje, een project, een tekening of een gedicht is.
Of die droom die je maar niet loslaat.
Begin. Doe een eerste stap. De rest volgt vanzelf…
✼
Meer weten over Photo on Tuesday? Check de website van Karin Ramaker!
Echt. Het duizelt. Maandagavond is mijn blog – dit blog – gereviewd tijdens #blogpraat. En daar kwamen mooie reacties op. Ook wel enkele die me weer eens met m’n neus op mijn nog-te-doen-en-regelen-voor-Marjolein’s-Flow-lijstje drukte. Want dat standaard WordPress-theme, dat kán eigenlijk niet meer. Vind ik zelf. Tijd voor een nieuwe header, een nieuwe foto. Tijd om ook de blogbeschrijving rechts te herzien, en om oudere artikelen beter te ontsluiten, want er zit mooi spul bij dat nu onderaan de la is verdwenen en niet meer boven komt drijven. Het is ook tijd om de boekenkast weer aan te vullen, en de 101 doelen bij te werken. Er is veel gebeurd, de afgelopen maanden.
Tijd ook weer om na te denken over waarom ik dit ook alweer doe. Zit ik nog op mijn gekozen weg? Of ben ik afgedwaald van het hoofdpad en ben ik niet meer te volgen? Draag ik nog steeds uit wat ik voor ogen heb? Voeg ik iets toe?
Ben ik nog steeds mezelf, hier?
Ik probeer het. Iedere dag een beetje. Iedere dag opnieuw. Iedere dag weer. Omdat allemaal kleine beetjes samen een grote boel maken. Omdat het gaandeweg makkelijker zou worden. Dacht ik. Omdat oefening kunst baart. Nou ja, kunst. Blogstukjes. Oefening voor de hand en de geest. Me beter leren uitdrukken. Makkelijker, vooral. En zal ik je eens wat zeggen? Het wordt helemaal niet makkelijker. Verre van, zelfs. Het wordt wel anders. Persoonlijker. Een eigen stem. Een eigen stijl. Niet per sé beter, maar anders. Soms vloeiender. Soms alleen een beeld. Meestal kort. En bijna nooit tot de volle 100% tevredenheid. Maar daar wordt aan gewerkt. Iedere dag weer.
Waar word jij op dit moment gelukkig van? #dtv
— Bas Bakker (@basbakker) March 16, 2012
@basbakker van om me heen kijken en beseffen dat ik alles al in me heb… #kleingeluk
— M van Braam Morris (@Marjoleinvbm) March 16, 2012
Soms is er niets anders nodig dan een vraag, die je doet beseffen hoe gelukkig je kunt zijn met wat er al is…
Crisis. Het is net als met statistieken. Over het geheel genomen, globaal gezien, cijfermatig beschouwd zal het plaatje vast kloppen, maar het zegt niets over mij als mens.
Daarom doe ik er niet aan, aan crisis. Aan statistieken doe ik overigens ook niet. Ik kan er niets mee, als individu. Over ‘de’ crisis denken, praten, kost me een energie die ik liever aan iets anders besteed. Ik ontken ‘m niet. Ik negeer ‘m. Want ‘de’ crisis gaat over iets groters dan mijzelf. Iets wat ik niet kan bevatten, en waar ik geen grip op heb. Om met Covey te spreken: de crisis ligt buiten mijn Cirkel van Invloed. Ik zou me er druk om kunnen maken, maar wat bereik ik er mee?
Ik deal met de gevolgen van ‘de’ crisis. Of de gevolgen van wat anders. Want niet alleen die crisis heeft invloed op de omstandigheden in mijn leven. De mensen om me heen, het uur waarop de zon opkomt, of ik wakker word met het gefluit van vogels of het getik van de regen: het bepaalt net zozeer mijn omstandigheden als de gevolgen van de ongebreidelde graaicultuur in de financiële (en vele andere) sectoren, of de gevolgen van het bouwen van lucht- en geldkastelen met andermans vertrouwen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Daarom kies ik er voor om mijn aandacht te richten op de zaken waar ik wél zelf invloed op kan uitoefenen. Want dat is het, met die crisis. Blijkbaar zitten we er met z’n allen middenin, maar kunnen we er zelf iets aan doen, als individu? Ja, geld uitgeven, zegt men. Want dat stimuleert de economie. Zegt men. Geld dat we vaak niet hebben, dat we lenen tegen idiote voorwaarden. Geld dat we uit dienen te geven aan zaken die we niet altijd nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we vaak niet mogen.
Zullen we het anders doen? Ik wel. Ik negeer de crisis, en schenk mijn naaste mijn vertrouwen. Ik geef niet eindeloos uit, maar ik deel wat ik heb. Of dat nou welvaart of aandacht is. Of allebei. Ik blijf me richten op wat ik wél kan doen om de wereld een klein beetje mooier, beter, leefbaarder te maken of te houden. Daar is ruimte genoeg voor. Crisis of geen crisis.
-♥-
Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.
Gestolen momenten, randjes in de tijd. Tussen de bedrijven door. Net niet genoeg kloktijd om iets op te pakken en af te maken, maar ruim voldoende gevoelstijd om te verdoen. En je daardoor schuldig te voelen. Verloren uren, bij elkaar opgeteld. Tot je het beseft.
‘Time you enjoy wasting, isn’t wasted (John Lennon)’
Wanneer is tijd verdoen écht tijd verdoen? Wanneer weet je zeker dat die verlummelde tijd tijdens je versnipperde dag écht niets oplevert? Wat als je gedurende die momenten een zaadje hebt geplant voor een geweldig goed idee? Of in gedachten een nieuw pad hebt gevonden naar een oud doel? Of een lang gekoesterde en vergeten droom nieuw leven hebt ingeblazen?
Wat als die randjes in de tijd belangrijker blijken te zijn dan de geblokte tijd in je agenda…?
Er zijn niet zoveel stille plekken meer in Nederland.
Stil, in de zin van geluidarm, en in de zin van ‘zo min mogelijk mensen’.
Dus áls ik zo’n plek vind, probeer ik ‘m vast te leggen. In beeld.
Want die stilte kun je bijna zien…
✼
Meer weten over Photo on Tuesday? Check de website van Karin Ramaker!
• Alles wat je denkt nodig te hebben van een ander, kun je jezelf geven •
— M van Braam Morris (@Marjoleinvbm) March 12, 2012
Denken dat je iets ‘nodig’ hebt van de ander, en ontdekken dat er niets logischer is dan dat je het jezelf kunt geven… Vandaag trok ik een ‘Ontdekkaart’, met een ogenschijnlijk onschuldige vraag.
‘Wat vind je belangrijk in het contact met de ander?’
Zo onschuldig als de vraag is, zo verwarrend en tegelijk helder was het inzicht dat ik kreeg. Mijn inzicht. Wat ik verwacht in het contact met een ander? Echte aandacht, echt contact. De ander zien. Verdieping in de relatie. Verbondenheid. Jezelf kunnen zijn, kwetsbaar durven zijn. Je geaccepteerd voelen.
Allemaal zaken die je jezelf kunt ‘geven’, en die de relatie met de belangrijkste persoon in je leven verbetert. Die met jezelf.
Perfectionisme is gewoon een weigering jezelf voorwaarts laten gaan. [...] De perfectionist verandert telkens weer wat aan een regel – totdat er geen enkele regel meer goed is. De perfectionist blijft maar sleutelen aan de kinlijn bij een portrettekening, totdat het papier scheurt. De perfectionist schrijft zoveel verschillende versies van een bepaalde scène, dat-ie aan de rest van het stuk niet toekomt. De perfectionist schrijft, schildert, creëert met één oog op het publiek. In plaats van te genieten van het scheppingsproces, beoordeelt de perfectionist voortdurend de voorlopige resultaten.
[...]
Voor de perfectionist bestaan er geen ruwe schetsen, eerste opzetten of opwarmoefeningen. Iedere eerste opzet moet direct definitief, volmaakt zijn, als uit steen gehouwen.
Middenin een project besluit de perfectionist alles eens even over te lezen, dingen te onderstrepen, te kijken waar het naartoe gaat. En waar gaat het dan wel naartoe? Al heel gauw nergens naartoe. De perfectionist is nooit tevreden. De perfectionist zegt nooit: ‘Dit lijkt me heel aardig. Ik denk dat ik maar gewoon doorga.’ ~ uit The Artist’s Way (Julia Cameron)
Herkenbaar? Voor mij wel. Perfectionisme zit me soms flink in de weg. Bij het bloggen, bijvoorbeeld. Bij mijn dinsdagse ‘creativitijd’. Bij het uitdenken van grootse (ondernemers)plannen…
Perfectionisme is hard zijn voor jezelf, waar je eigenlijk met mildheid veel meer bereikt. En die mildheid, tsja, dat is voor mij een kwestie van oefenen, en blijven oefenen. Vandaag heb ik – om die mildheid te oefenen – maar liefst 3 (!) setjes inspiratie- en inzichtkaarten gekocht: EigenWijsjes (voor het hele gezin), Inzichtkaarten en Ontdekkaarten…