Het is de enige manier om het onder de knie te krijgen. Om ergens beter in te worden. Om het op den duur met minder moeite te doen. En hopelijk met meer plezier.

Oefenen.
Iedere keer weer.
Elk moment opnieuw.

Tot het in de vingers, benen, hoofd zit. Zo hebben we leren lopen, praten, fietsen, zwemmen… Het ging niet vanzelf. Meestal vonden we dat niet erg. Anderen deden het, dus kwam het niet in ons op om te denken dat wij het níet zouden kunnen. Geen kind dat beslist bij de eerste mislukte poging tot lopen dat hij voorbestemd is voor een zittend bestaan.

Maar als volwassenen vergeten we dat. Het zou makkelijker moeten gaan, vinden we. We weten meer. We kunnen meer. Onze motoriek is verfijnder (meestal dan…). We beschikken over meer middelen, meer denkkracht, een scherper analytisch vermogen.

Brengt onze ontwikkelde ik ons dan altijd verder? Ik denk van niet. Omdat we stoppen met oefenen. Opgeven voor we begonnen zijn. De trap aanschouwen en niet eens de eerste trede durven nemen, omdat we het einde nou eenmaal niet voor ons zien. Letterlijk en figuurlijk. We zien anderen proberen, mislukken, en het opgeven. En denken dat wij daarvan leren. Maar dan omgekeerd.

‘Zie je wel, het kan niet’.

Zullen we gewoon blijven oefenen? Net zolang tot we bereiken wat ons hart ons ingeeft? Net zolang tot hetgeen we kunnen dromen, werkelijkheid zien worden? Ook al is het een andere werkelijkheid dan we ons hadden voorgesteld? Ook al gaat het niet vanzelf, moeiteloos of zelfs makkelijk? Ook al kost het bloed, zweet, tranen, tijd, inspanning?

Beschouw je leven als één grote oefening. Er is namelijk geen mislukking. Alleen feedback. En je hebt een keuze in wat je daar mee doet. Opgeven? Of…

Oefenen
Tagged on:         

3 thoughts on “Oefenen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *