Nadat er overal en nergens Bucket List’s (zoals mijn 101 doelen in 1001 dagen) opdoken, zie ik nu steeds vaker ‘Wishlists’ online staan. Lijstjes vol wensen, groot en klein, die mensen met de buitenwereld delen.
Omdat ze op die manier kenbaar kunnen maken waar ze blij mee kunnen worden gemaakt.
Zodat je zomaar een vervulling van een wens zou kunnen krijgen, omdat je lief of behulpzaam bent geweest, of omdat je ergens tijd in hebt gestoken, of omdat iemand iets voor je terug wil doen. Of zomaar. Om niets in het bijzonder.

Een goed idee, zo’n Wishlist? Ik weet het niet. Laat ik voor mezelf spreken: ik voel er schroom bij. Ik vind het niet prettig om om dingen te vragen, ook al is het vrijblijvend. Het zat er al vroeg in: ‘kinderen die vragen, worden overgeslagen’. Tegelijk vind ik het mooi dat je – omdat je de wensen van een ander kent – op een onverwachte manier iets voor hem of haar kunt betekenen.
Omdat dat ene bijzondere boek dat je vriend op zijn wensenlijst heeft staan bij jou in de kast stof staat te verzamelen en je er toch niets meer mee doet.
Omdat je tegoedbonnen voor de sauna in de la hebt liggen, terwijl je het er benauwd van krijgt als je alleen maar dénkt aan de temperatuur in de stoomcabine.
Omdat je een ander iets van jouw overvloed gunt. Zomaar. Om niets in het bijzonder.

Ik denk er nog even over na. Mijn wensenlijstje houd ik nog even in mijn eigen notitieblokje. Terwijl ik weet dat jezelf openstellen hele mooie en onverwachte cadeautjes op je pad kan brengen…

Wat denk jij? Heb jij iets te wensen? En wil je dat delen?

Het dilemma van de Wishlist
Tagged on:     

One thought on “Het dilemma van de Wishlist

  • 19 June 2012 at 17:18
    Permalink

    mm ik zet idd geen wishlist online (publiek) maar voor verjaardagen enzo heb ik er idd wel een.
    gek eigenlijk die schroom

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *