Ik had het er gisteren met een vriendin over. Dat je op social media het alleen hebt over de geweldige/leuke/opvallende dingen die je meemaakt. Dat je zo’n eenzijdig en rooskleurig beeld voorgeschoteld krijgt. Dat niemand de sleur, het verdriet, de dips deelt. Ben het er niet helemaal mee eens, want ik kom ze regelmatig tegen: de tweets en statusupdates over moe zijn, het even niet zien zitten, ergens van balen.

Ik zie wel wat anders. Wat we op social media delen is ons eigen beeld van Het Leven, samengevat in een beperkt aantal tekens. Dat kán eigenlijk helemaal niet… Dus lezen we een fractie van wat iemand van Het Leven deelt, we wentelen ons in een vluchtige stroom samenvattingen van die ervaringen, en denken soms dat dat precies weergeeft wat of wie iemand is…

Wat er gedeeld wordt, is lang niet de hele mens, maar het beeld dat iemand wil neerzetten. Persoonlijk vind ik dat niet erg. Als ik de verdieping zoek, of uitleg, dan vraag ik er wel om. Ik probeer me wel bewust te zijn van dat fragmentarische wat je van mensen ziet. Ik probeer ook zo min mogelijk labeltjes te plakken aan de hand van wat iemand op Twitter, Facebook of Google+ zet. Juist omdat het fragmenten zijn, er geen context is. En omdat mensen méér zijn dan die paar tekens waartoe we ons beperken. Dat blijft moeilijk, en dat lukt lang niet altijd…

Tegelijk weet ik ook dat niet iedereen dat zo ziet. Dat mensen – die mij niet kennen of die geen ‘aanvullend contact’ hebben – een beeld van mij krijgen door te interpreteren wat ik verkies te delen. Een incompleet beeld, door wat ik ook bewust weglaat.

Zoals bij NLP de kaart niet gelijk is aan het gebied, is de tweet niet gelijk aan de mens. En zoals de kaart je helpt het gebied te verkennen, kan een statusupdate je helpen iemand te begrijpen. Maar het blijven twee verschillende dingen. Fragmenten van het leven. Niet het leven zelf.

Fragmenten van het leven
Tagged on:

3 thoughts on “Fragmenten van het leven

  • 27 March 2012 at 20:56
    Permalink

    Het is, naar mijn idee, wel belangrijk hiervan bewust te zijn, dat wat er op twitter wordt gedeeld niet het hele leven of de hele mens is. Net zoals het belangrijk is bewust te zijn dat tv programma’s, films, muziek, de media ons niet het hele leven of de hele mens voorschotelen. En soms vind ik dat jammer. Vooral als ik het even moeilijk heb. Dan zie ik al die succestweets en denk ik: nee, dit is niet mijn zendertje vanavond. 

    Reply
    • 27 March 2012 at 21:02
      Permalink

      Mooi gezegd, Peter. Zo heb ik het ook precies bedoeld. Social media brengt me veel mooie contacten (vooral die zich daarbuiten verdiepen), en veel inspiratie. Maar soms denk ik dat ik in de verkeerde filmzaal zit… en roep ik mezelf weer tot de orde 🙂

      Reply
  • 28 March 2012 at 09:53
    Permalink

    Ben het er ook niet mee eens: persoonlijk deel ik ook mijn pijn, verdriet en sores op social media. Ik ben van mening dat ik me niet anders voordoe op social media dan dat ik ben. Natuurlijk kun je jouw essentie niet in 140 tekens samenvatten, maar kun je dat wel in een face-to-face-gesprek van 30 minuten? Of in een uur? Om iemand te leren kennen, echt te leren kennen, heb je meer nodig dan dat. Maar het is ook noodzakelijk dat de ander zich daarvoor openstelt. En in het ‘werkelijke leven’ is, net als in bij social media, niet iedereen daartoe bereid. 

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *