Bezit is vergankelijk, gaat kapot, kost energie, tijd, geld om te verkrijgen en te behouden. Op het moment dat ik het hebt, neemt de waarde er van af. Zowel gevoelsmatig als intrinsiek.

Belevenissen – ervaringen – zijn voor altijd van mij. Niemand kan ze van mij afnemen. Ze zijn van mij, en van mij alleen. Ik kan ze delen met anderen, en dan gaat er niets ‘van af’. Iets beleven met iemand anders gaat niet ten koste van ‘mijn’ deel.

Beleven kan ik alleen al door mijn ogen en oren open te houden. Wat ik ervaar ten volle te voelen, te aanschouwen, op te slaan in mijn geheugen. Mijn ervaring staat in het nu, en kan ik in de toekomst keer op keer weer gebruiken en van genieten.

Ik leef. Ik Be-Leef.

Mijn woord voor 2012. Vertrouwen. Temidden van de roerige tijden, crisis, recessie, ontslagrondes om me heen. Als je de krant iedere dag leest zou je er moedeloos van worden.

Ik wil de moed er in houden.

Vertrouwen hebben in de mogelijkheden. Vertrouwen op de goedheid in mensen. Vertrouwen dat wat er ook gebeurt, het zo moet zijn. Vertrouwen in wat er op mijn pad komt. Er op vertrouwen dat ik er bovenop kom, wat er ook moge gebeuren. Maar bovenal vertrouwen hebben in mezelf. En trouw zijn aan mezelf…

Op de momenten dat ik dat vergeet, als ik het uit de weg ga, er voor kies om het af te wijzen, te negeren, niet te accepteren, blijft het rammelen aan mijn deur. Net zo lang tot ik open doe. Het recht in de ogen aankijk. Mezelf toesta om het te zién in plaats van te oordelen. Zoals Peter de Kock in zijn reactie op mijn Verwondering, gisteren zo mooi formuleerde:

Wat mij de laatste tijd verwondert, is wat er gebeurt als ik mijn verzet tegen de realiteit opgeef, al is het maar voor een moment. Even de oordelen laten uitrazen, de boosheid voelen, de drang om in actie te komen loslaten. En dan komen de cadeautjes.

Ergens tussen stimulus en respons is een ruimte, een die je bewust kunt benutten om stil te staat. Te aanschouwen. Te accepteren wat er is. Om daarna, bewust, een stap te kunnen zetten. Je respons kiezen. Die ruimte is een cadeautje. Eentje die je keer op keer opnieuw kunt uitpakken. Eentje die je iedere keer opnieuw kan verrassen.

Verwonderen [regelmatig werkwoord] – ervan opzien omdat je het niet verwacht

Je verwonderen over wat er gebeurt om je heen. Met nieuwe ogen, een open blik en een leeg hoofd kijken naar hoe je leven zich ontvouwt. Voor je, naast je, in je.

Je verwonderen over dat je steeds meer wordt wie je bent. Beseft dat jouw keuzes horen bij jouw leven. Alsof het door een onzichtbare hand wordt geleid, maar eigenlijk een kracht binnenin je ontketent.
Dat je keuzes maakt die anderen niet begrijpen, die dat lastig vinden. En dat kenbaar maken. Dat verwondert mij weer…

Naar je leven kunnen kijken door de ogen van een kind. Voor wie alles nieuw, spannend en onbekend is. Onverwacht. Verrassend. Ieder moment een nieuw nu. Het leven is er om geleefd te worden. In verwondering.

-♥-

Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday). Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.

Trouwens, als je meer wilt weten over de kracht van iets kleins 30 dagen lang volhouden: bekijk dan even onderstaande TEDtalk. Het kost je nog geen 4 minuten en kan je misschien nét dat ene zetje geven dat je nodig hebt om iets te veranderen in je leven. Of dat nou iedere dag bloggen is of wat anders. Dat is aan jou.

Dinsdag = speeldag.
Tijd voor creativiteit.
Spelen met woorden, beelden, foto’s of met Oostindische inkt en aquarel.

Vandaag was een dag met ‘extra flow’. Fijne gesprekken, het gevoel op de goede weg te zitten, spelen met kleur en vanavond met de nieuwe Flow op de bank…