connecting_dots

Ik dacht vandaag een gekke bloem te tekenen. En omdat ik vlak daarvoor een blogje van Bas las, werd het een ‘dotted’ bloem. Vanochtend herkende ik – terugkijkend – namelijk één van de ‘dots’ die me nu leiden naar volgende stappen…

Ik droom al jaren van een eigen ‘atelier’. En ik snapte er niks van. Ik ben geen ‘kunstenaar’. Ik tekende niet – althans, toen nog niet. Ik had geen schilderspullen. Ik maakte niet zoveel. Ik dácht er vooral over, over dat maken.

Maar dat is nog geen dóen, hè…

Hoe dan ook, ik droomde er van. Iedere keer opnieuw, als ik mezelf toestond te dromen over de toekomst. Ik zag een lichte ruimte voor me. Een ruime ruimte, met een grote tafel, waaraan ik zat. Een fijne stoel in een hoek. Stapels boeken. Een kast vol teken- en schilderspullen. Alles binnen handbereik. Ruimte om te maken, letterlijk en figuurlijk. Daar droomde ik van.

En ik wuifde het weg. Want wat zou ik nou helemaal gaan maken? En hoezo mag ik daar geld aan uitgeven? Als je niet weet of en wat het ‘oplevert’?

En de droom komt terug. Als ik slaap. Als ik wakker ben. Ondertussen probeer ik van de werkkamer op zolder een MaakPlek te maken. Het lukt niet goed. Ik zit mezelf in de weg. De spullen die er staan, liggen in de weg. De ruimte is licht, maar klein. Het tafelblad ook. Werken en spelen gaat niet samen in deze ruimte, terwijl dat wel is wat ik nodig heb. Speelruimte. Maakruimte. Denkruimte. Doeruimte. Alles-in-1.

Fast forward naar een volgende ‘dot’. Naast ons Visual Lab van de Betekenaar komt een kleine ruimte vrij. De droom wordt dwingender. Wat als… ik daar gewoon intrek? Met een grote tafel? Een kast vol met de spullen die overal en nergens nu in huis liggen? Wat als… ik mezelf de ruimte geef om daar een MaakPlek te maken?

Ik wuif het weer weg. Het kost geld. Ik heb geen verdienmodel. Ga ik dat aan mezelf uitgeven? Het ego zegt nee. Het hart zegt ja. En ik, ik zwijg. Voor nu. Ik droom nog even verder…

Achteraf zie ik de ‘dot’ die naar dit punt heeft geleid. Vijf jaar geleden bezocht ik tijdens een Kunstroute het atelier van de moeder van een vriend. Een atelier aan huis, waar ze – al op wat latere leeftijd – mooie dingen maakte. Ik stapte er binnen, en ik hield mijn adem in. Ik weet nog dat ik dacht ‘Dít wil ik!’. En ik wuifde het weg. Maar de droom bleef…

Connecting the dots

One thought on “Connecting the dots

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *