Zondagse overdenking
Reply
Category Archives: Voluit leven
Crisis
Crisis. Het is net als met statistieken. Over het geheel genomen, globaal gezien, cijfermatig beschouwd zal het plaatje vast kloppen, maar het zegt niets over mij als mens.
Daarom doe ik er niet aan, aan crisis. Aan statistieken doe ik overigens ook niet. Ik kan er niets mee, als individu. Over ‘de’ crisis denken, praten, kost me een energie die ik liever aan iets anders besteed. Ik ontken ‘m niet. Ik negeer ‘m. Want ‘de’ crisis gaat over iets groters dan mijzelf. Iets wat ik niet kan bevatten, en waar ik geen grip op heb. Om met Covey te spreken: de crisis ligt buiten mijn Cirkel van Invloed. Ik zou me er druk om kunnen maken, maar wat bereik ik er mee?
Ik deal met de gevolgen van ‘de’ crisis. Of de gevolgen van wat anders. Want niet alleen die crisis heeft invloed op de omstandigheden in mijn leven. De mensen om me heen, het uur waarop de zon opkomt, of ik wakker word met het gefluit van vogels of het getik van de regen: het bepaalt net zozeer mijn omstandigheden als de gevolgen van de ongebreidelde graaicultuur in de financiële (en vele andere) sectoren, of de gevolgen van het bouwen van lucht- en geldkastelen met andermans vertrouwen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Daarom kies ik er voor om mijn aandacht te richten op de zaken waar ik wél zelf invloed op kan uitoefenen. Want dat is het, met die crisis. Blijkbaar zitten we er met z’n allen middenin, maar kunnen we er zelf iets aan doen, als individu? Ja, geld uitgeven, zegt men. Want dat stimuleert de economie. Zegt men. Geld dat we vaak niet hebben, dat we lenen tegen idiote voorwaarden. Geld dat we uit dienen te geven aan zaken die we niet altijd nodig hebben, om indruk te maken op mensen die we vaak niet mogen.
Zullen we het anders doen? Ik wel. Ik negeer de crisis, en schenk mijn naaste mijn vertrouwen. Ik geef niet eindeloos uit, maar ik deel wat ik heb. Of dat nou welvaart of aandacht is. Of allebei. Ik blijf me richten op wat ik wél kan doen om de wereld een klein beetje mooier, beter, leefbaarder te maken of te houden. Daar is ruimte genoeg voor. Crisis of geen crisis.
-♥-
Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.
Randjes in de tijd
Gestolen momenten, randjes in de tijd. Tussen de bedrijven door. Net niet genoeg kloktijd om iets op te pakken en af te maken, maar ruim voldoende gevoelstijd om te verdoen. En je daardoor schuldig te voelen. Verloren uren, bij elkaar opgeteld. Tot je het beseft.
‘Time you enjoy wasting, isn’t wasted (John Lennon)’
Wanneer is tijd verdoen écht tijd verdoen? Wanneer weet je zeker dat die verlummelde tijd tijdens je versnipperde dag écht niets oplevert? Wat als je gedurende die momenten een zaadje hebt geplant voor een geweldig goed idee? Of in gedachten een nieuw pad hebt gevonden naar een oud doel? Of een lang gekoesterde en vergeten droom nieuw leven hebt ingeblazen?
Wat als die randjes in de tijd belangrijker blijken te zijn dan de geblokte tijd in je agenda…?
Inzicht
• Alles wat je denkt nodig te hebben van een ander, kun je jezelf geven •
— M van Braam Morris (@Marjoleinvbm) March 12, 2012
Denken dat je iets ‘nodig’ hebt van de ander, en ontdekken dat er niets logischer is dan dat je het jezelf kunt geven… Vandaag trok ik een ‘Ontdekkaart’, met een ogenschijnlijk onschuldige vraag.
‘Wat vind je belangrijk in het contact met de ander?’
Zo onschuldig als de vraag is, zo verwarrend en tegelijk helder was het inzicht dat ik kreeg. Mijn inzicht. Wat ik verwacht in het contact met een ander? Echte aandacht, echt contact. De ander zien. Verdieping in de relatie. Verbondenheid. Jezelf kunnen zijn, kwetsbaar durven zijn. Je geaccepteerd voelen.
Allemaal zaken die je jezelf kunt ‘geven’, en die de relatie met de belangrijkste persoon in je leven verbetert. Die met jezelf.
Zondagse overdenking
Vrij
Helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Je vrij voelen.
Vrij zijn.
Vrij-heid.
Ruimte hebben, luchtigheid ervaren, lichtheid voelen… Vrij van alles. Vrij om jezelf te zijn.
-♥-
Deze blogpost is geschreven in het kader van WOT (Write on Thursday).
Op het blog van Karin Ramaker lees je er alles over.
Een kleine verandering
Verander de wereld. Begin bij jezelf. En toch doen we het vaak niet. Verwachten we dat de ander een eerste stap zet. Stellen we ons afhankelijk van anderen op. Stellen we eisen, bedenken we randvoorwaarden, wachten we op het ideale moment.
Weet je wat? Dat ideale moment is er niet. En als we wat willen veranderen, dan zullen we daarvoor wat moeten doen. Of laten.
Als je doet wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd al kreeg ~ Anthony Robbins
Dus: wat zou je anders willen? In je leven, je werk, je omgeving? In de wereld? Bedenk dan dat er niets verandert als je niets anders doet. Alle beetjes helpen, en iedereen kan een steentje – of kiezeltje, of zandkorrel – bijdragen.
Bedenk dan iets dat in jouw macht ligt. Iets wat jij – ongeacht de omstandigheden, hoeveelheid tijd, geld en de anderen – zou kunnen doen. Dat is meer dan je denkt. Wil je wat ideeën daarvoor? Laat je dan inspireren door de mini-missies in dit artikel.
Verander de wereld. Jouw wereld. Begin.
Routines
Routines zijn pas routines als ze je van dienst zijn. Als je bij je passen, als ze volgt, om op een gegeven moment te merken dat ze ingesleten zijn. Als ze je leven makkelijker maken, je ergens bij helpen…
Mijn ochtendroutine was geen routine meer. Het om 6 uur opstaan schoot er regelmatig bij in, de laatste tijd. En toe ik het artikel van ‘A Big Creative Yes‘ las, over het samenvoegen van een paar stappen tot een werkende ochtendroutine, wist ik precies wat er aan schortte. Ik vroeg me ‘s ochtends af of ik het één zou doen of het andere. Of ik nog even in bed zou blijven liggen – want een slechte nachtrust gehad – of dat ik toch op zou staan. Of ik zou beginnen met schrijven, of eerst met lezen… Nu ik het zie, ga ik het anders doen. Ik kies vier stappen, en voeg ze samen tot een krachtig stappenplan voor mijn dag. Om het moment van stilte en focus te vinden dat ik iedere keer weer zo hard nodig heb. Het moment dat een kickstart geeft aan de rest van mijn dag. Het moment waarin de mooiste dingen ontstaan, dat er ruimte is voor rust en reflectie, voor denken en voelen. Voordat ik in de mallemolen van de dag stap.
Die vier stappen. Ik schrijf ze op, en start er morgen mee. Ik doe ze iedere ochtend, net zolang tot ze onderdeel zijn van mijn routine. Of totdat ze niet meer voldoen. Want dat kan ook. En dat moet je ook durven veranderen.
Zondagse overdenking
Het is niet jouw taak om van mij te houden – dat is míjn taak ~ Byron Katie
Tijd
Tijd. Een van de meest schaarse middelen op deze wereld. Tenminste, dat vertellen we onszelf. We drukken geld uit in tijd. We verspillen tijd, besteden tijd, spreken een tijd af. We voeren soms een race tegen de klok. Vanuit de gedachte dat tijd te managen is, te beheersen, te controleren en goed te besteden. Maar tijd is gewoon tijd. Als je er niets mee doet, is het er toch. Of je je er door laat leiden of beheersen, het verstrijkt. Net zoals gisteren, net zoals het morgen zal doen. En iedereen heeft er even veel van.
Als je tijd als bondgenoot ziet, in plaats van vijand, ontstaat er ruimte. Vrijheid. Alles staat open. Het leven ontvouwt zich. Gebruik je tijd. Zoals je zuurstof gebruikt. Vanuit een natuurlijke staat van zijn. Het is er. Geen tijd is geen optie.