Ik had het er gisteren met een vriendin over. Dat je op social media het alleen hebt over de geweldige/leuke/opvallende dingen die je meemaakt. Dat je zo’n eenzijdig en rooskleurig beeld voorgeschoteld krijgt. Dat niemand de sleur, het verdriet, de dips deelt. Ben het er niet helemaal mee eens, want ik kom ze regelmatig tegen: de tweets en statusupdates over moe zijn, het even niet zien zitten, ergens van balen.

Ik zie wel wat anders. Wat we op social media delen is ons eigen beeld van Het Leven, samengevat in een beperkt aantal tekens. Dat kán eigenlijk helemaal niet… Dus lezen we een fractie van wat iemand van Het Leven deelt, we wentelen ons in een vluchtige stroom samenvattingen van die ervaringen, en denken soms dat dat precies weergeeft wat of wie iemand is…

Wat er gedeeld wordt, is lang niet de hele mens, maar het beeld dat iemand wil neerzetten. Persoonlijk vind ik dat niet erg. Als ik de verdieping zoek, of uitleg, dan vraag ik er wel om. Ik probeer me wel bewust te zijn van dat fragmentarische wat je van mensen ziet. Ik probeer ook zo min mogelijk labeltjes te plakken aan de hand van wat iemand op Twitter, Facebook of Google+ zet. Juist omdat het fragmenten zijn, er geen context is. En omdat mensen méér zijn dan die paar tekens waartoe we ons beperken. Dat blijft moeilijk, en dat lukt lang niet altijd…

Tegelijk weet ik ook dat niet iedereen dat zo ziet. Dat mensen – die mij niet kennen of die geen ‘aanvullend contact’ hebben – een beeld van mij krijgen door te interpreteren wat ik verkies te delen. Een incompleet beeld, door wat ik ook bewust weglaat.

Zoals bij NLP de kaart niet gelijk is aan het gebied, is de tweet niet gelijk aan de mens. En zoals de kaart je helpt het gebied te verkennen, kan een statusupdate je helpen iemand te begrijpen. Maar het blijven twee verschillende dingen. Fragmenten van het leven. Niet het leven zelf.