Een poos geleden trok ik de stoute schoenen aan. Ik vroeg een oud collega – opleidingsadviseur – of zij mijn Slimmer Werken Jumpstart door zou willen lopen, en mij zou kunnen laten weten waar het beter of anders kon. Ik heb wekenlang lopen ‘tobben’ of ik dat wel van haar kon vragen.
Ik doe het niet zo makkelijk. Hulp vragen. Vooral niet aan mensen die ik ken. Misschien is het de overtuiging ‘het zelf te moeten kunnen’. Omdat ik ergens denk dat ik alleen (of vooral) op mezelf kan vertrouwen. Je dierbaren op jonge leeftijd verliezen laat zo z’n sporen na, zullen we maar zeggen.
Dus ik zwoeg. En ik ploeter. In m’n eentje. Daar kies ik ook voor, als zelfstandige. Maar alleen is maar alleen. En alleen is eenzaam. En niet makkelijk.
Ja, ik kan alles zelf bepalen. Daar ligt de vrijheid. Maar ook het gevaar. Want als alle wegen open liggen, dan stijgt de keuzestress. En hoe fijn is het dan om met anderen van gedachten te kunnen wisselen. Jezelf te laten inspireren. Te sparren. Een van de leukste dingen die ik graag doe. Ik bied mezelf niet voor niets aan als sparringpartner.
Vandaag gunde ik mezelf een sparringpartner (dank, Annemarie!). Iemand die me een frisse blik gaf op een onderwerp dat dicht bij me ligt. Iemand die mij inspireerde, me een spiegel voorhield en mij op nieuwe ideeën bracht. Heerlijk.
Ik gun het iedereen. Vooral bij een lunch met bagels…
Niet meteen dat boek dat ik ooit nog wil schrijven. Maar één stukje. Dit stukje.