Schrijven is aandacht voor jezelf

Vandaag was ik bezig met een rotklusje. Kapotte hyperlinks opsporen en herstellen. Je weet wel, van die links in je webpagina’s die nergens naar leiden. Die je bezoekers het bos insturen. Zonder kaart. Waardoor mensen afhaken.

Terwijl ik die vandaag met hulp van een website allemaal opzocht, kwamen weer allerlei posts van de afgelopen jaren ‘door mijn handen’… En daar werd ik even stil van. Zoveel heeft het me gebracht: schrijven over wat me bezig houdt. Delen met de buitenwereld. Maar vooral het schrijven zelf. Ik had het ook in een dagboek kunnen optekenen (en dat was lang niet zo leuk geweest, want dan had jij dit nu niet gelezen. Dan had ik al die leuke mensen van o.a. #blogpraat niet ontmoet. Dan had ik niet van die fijne reacties op sommige van mijn posts mogen ontvangen). Maar het schrijven zelf: daar ging het mij om. Daar gaat het me nog steeds om. Woorden te geven aan gedachten en gevoel. Dat delen zodat er ook herkenning is. Erkenning, ook. Want laten we eerlijk wezen, ‘gezien’ en ‘gelezen’ worden is ook gewoon leuk. In die zin in het ook ‘aandacht voor jezelf’.

En toch gaat het om een andere vorm van aandacht. De aandacht die je door het schrijven voor jezelf hebt. De aandacht die je je gedachten geeft. Het gevoel wat je in je draagt. De aandacht voor emoties. Dingen van je af schrijven. Of juist al schrijvend te helpen scheppen. Dat is wat schrijven doet…

De foto bij deze post is geïnspireerd door een tweet van vanochtend:

Aandacht voor jezelf
Tagged on:     

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *