Vandaag is het 25 jaar geleden.
25 jaar dat we een warme zuidelijke streek moesten inruilen voor het frisse noorden. Dat we van een plek met warme, luidruchtige en aanrakerige mensen verhuisden naar een land waar afstand, orde en netheid bovenaan stonden. Waar alles plat en vlak was. Waar overal water was. En koeien. Heel veel koeien.

Waar we naar een school gingen waar je Duits moest leren (yuk). En natuurkunde, en scheikunde (driedubbel yuk). Waar ik 6 kilometer moest fietsen – ook door weer en wind – om op school te komen. Geen schoolbus te bekennen. Op een school waar ik een buitenbeentje was, want ik rookte, droeg zwarte kleren en maakte me op. Waar ik in de winter een maillot én pyamabroek onder mijn normale broek droeg. En het nóg koud had. Ja, dat was de winter van ’86. Het was in 20 jaar niet zo koud geweest.

Waar ik iedere week gek van blijdschap werd als er enveloppen met brieven van Spaanse vrienden en vriendinnen op de mat vielen. Twee jaar geleden vond ik ze terug en heb ik ze met tranen in mijn ogen gelezen.

Het is ook 25 jaar geleden dat ik en mijn zusje wees werden. Dat we liefdevol werden opgenomen in een gezin, dat vast ook geen raad met ons wist. Twee puberende meiden, ga er maar aanstaan. Die ook nog eens liever Spaans dan Nederlands met elkaar spraken. Die verdrietig waren, soms opstandig, die zich regelmatig alleen en te veel voelden.

Het is 25 jaar geleden, en toch voelt het soms als gisteren. Waar blijft de tijd…

25 jaar geleden

13 thoughts on “25 jaar geleden

  • 7 September 2011 at 06:59
    Permalink

    Wow… het leek een luchtig blogje, maar wat intens verdrietig en heftig. Als “Malagueña de adopción” begrijp ik helemaal hoe moeilijk het moet zijn geweest om deze verandering mee te moeten maken, al was het al ‘slechts’ een verhuizing geweest. Heb toevallig net het drama meegemaakt van een halfspaanse familie die besloten heeft naar Nederland te gaan om economische redenen. Spaanse vader is werkeloos geworden en werk vinden is op dit moment zo goed als onmogelijk in Zuid Spanje. Alleen dat al is heel moeilijk vooral voor die kinderen.

    Reply
    • 7 September 2011 at 07:58
      Permalink

      Het verdriet slijt, er blijven vooral veel herinneringen en mixed feelings over. Ja, het was heftig. Vooral op die leeftijd… En ik mis Málaga daarom ook regelmatig!

      Reply
  • 7 September 2011 at 10:31
    Permalink

    Echt niet voor te stellen wat jullie meegemaakt hebben… En met al het verdriet, veranderingen enzovoorts hebben jullie je staande gehouden, diploma’s gehaald, werk gevonden, de liefde gevonden en een gezin gesticht. Dat vind ik zo bijzonder en ben heel trots op jullie kracht! Jullie zijn zo sterk

    Reply
  • 7 September 2011 at 11:46
    Permalink

    Zonder wrijving geen glans… Lief, jullie woorden! Dank.

    Reply
  • 7 September 2011 at 12:28
    Permalink

    Tjonge, wist niet dat je zo’n heftige achtergrond had. Zet je ook weer even stil bij hoe het kan zijn.

    Reply
  • 7 September 2011 at 21:54
    Permalink

    Bijzonder verhaal, mooi geschreven, goed dat je dit deelt. Heftige ervaringen in je jeugd vormen je en blijven altijd een deel van je.

    Reply
  • 7 September 2011 at 22:24
    Permalink

    Alweer 25 jaar geleden…. Ik weet het nog heel goed, maar was toen zo jong dat ik geen flauw idee had wat jij doormaakte. Fijn om het nog eens te lezen.

    Reply
  • 9 September 2011 at 12:33
    Permalink

    Ja dat waren heftige tijden. Jullie hebben je er fantastisch doorheen geworsteld. Chapeau!! En ik kan me voorstellen dat je gevoelsmatig in twee werelden leeft.
    En dan dat fietsen door weer en wind. Erg he??
    Ik zal die tijd nooit vergeten en denk er vaak met warme gevoelens aan terug.
    Kus

    Reply
  • 9 September 2011 at 13:21
    Permalink

    Wat een tijd geleden alweer en wat een ontroerend verhaal. Ik steun de woorden van Tamara volkomen. Kwam toevallig na de verhuizing weer veel oude foto’s tegen van jullie vader, mijn lievelingsoom, waar ik eigenlijk ook wel een beetje verliefd op was als hij zijn stoere uniform droeg. Apentrots was ik dan ook hoor en mijn vriendinnen aanbaden hem ook. Eén vriendin heeft zelfs korte tijd verkering gehad met hem. Grappig hè. Mooie herinneringen. Kus.

    Reply
  • Pingback: Mijn 2011Marjolein's flow | Marjolein's flow

  • Pingback: Fast forwardMarjolein's flow | Marjolein's flow

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *