6 lessen na 75 dagen spelen

6lessen van 365dagenspelen

Vijfenzeventig dagen geleden begon ik met mijn ‘365 dagen project‘. Iedere dag op speelse wijze ‘iets doen ontstaan’. Al tekenend, doodlend, schilderend, knippend-en-plakkend ben ik de afgelopen maanden bezig geweest met dingen maken. Voor de lol. Voor de ontspanning. Voor de ervaring. En vooral voor mezelf.

Als je altijd maar dingen ‘moet’ van jezelf, dan gaat de lol er snel vanaf. Ik hou van tekenen. Ik hou van ‘niet-mooi-tekenen’. Maar oh, oh, wat is het PerfectionismeMonster toch vasthoudend.

Het mag niet-mooi zijn, maar het moet wel lukken.

Je mag wel klooien, maar het moet wel in één keer goed.

Je mag wel spelen, maar het moet wel wat opleveren.

Een dagelijks gevecht met een schaduwkant van mezelf. En het licht wint, als ik het gevecht aanga. Altijd.

Daarom deel ik hier met jou mijn 6 lessen van mijn #365dagenspelen project. Misschien heb jij er wat aan. Misschien moedigt het jou aan om iets te doen wat je voor je uit schuift, omdat je denkt dat het moeilijk is. Of omdat je er bang voor bent. Of omdat je het jezelf niet gunt. Hoe dan ook, hier zijn ze…

Les 1 – In 5 minuten… kan heel veel

Ik schuif altijd dingen voor me uit omdat ik denk dat ik er niet genoeg tijd voor heb. Maar als ik mijn smoes onderuit trap en toch aan de gang ga, dan kan ik in 5 minuten heel veel. Ik kan mijn dag tekenen. Ik kan mijn kop koffie tekenen. Ik kan doodlen terwijl ik nadenk over morgen. Ik kan mijn boodschappenlijstje tekenen.

2015-07-11 23.29.36

Les 2 – Brushpens zijn geweldig

Ik heb een aardige kast vol met teken en schilderspullen. En waar teken ik het liefst mee? Met een brushpen. Omdat het van die heerlijk onvoorspelbare lijnen geeft. Omdat het al snel ergens op lijkt. Omdat je er niet perfect mee kunt tekenen, dus mag het lekker imperfect. En ik denk dat het ook ‘mijn stijl’ is. Of wordt. Want een stijl heb je niet, die ontwikkel je, omdat je iets vindt dat bij je past. En dat doe je spelenderwijs…

2015-06-21 22.28.35

Les 3 – Log it all op 1 plek

Je ziet pas wat iets oplevert als je terug kunt kijken. Ik log mijn 365 maaksels in een logboek. Een A5 boekje met blanco pagina’s dat ik vul met tekeningen, knipsels, en wat ik er van vond. Ik zie een ontwikkeling, ik zie mogelijkheden, ik zie dingen die ik verder zou willen ontwikkelen en waar ik de komende maanden mee aan de slag kan. Ik zie het, omdat ik het log.

2015-06-24 14.49.27

Les 4 – Pencil ❤︎ Paper

Ik hou van potlood (nou ja, brushpennen dan) en papier. Maar digitaal tekenen is ook leuk. Vooral de Paper app van Fifty Three, en dan samen met de Pencil stylus. De fijnste tekenervaring op een scherm.

Les 5 – Verknip’t

Soms heb ik geen zin om te tekenen. Dan knip ik. En plak ik. En dan wordt het vanzelf wat. Ook dat is maken, ook dat is spelen…

verknipT

Les 6 – Play & sketch on the Go

Ik moet het mezelf makkelijk maken. Heel makkelijk. Daarom ben ik zo blij met mijn Midori Travelers Notebook, waarin ik (o.a.) schetspapier in heb zitten, samen met een brushpen en een fijne gelpen. Omdat ik die overal bij me draag, heb ik nooit meer de smoes dat ik ‘geen spullen bij me heb om mee te tekenen’. En dan zijn 5 minuten genoeg om iets te maken….

2015-06-30 21.43.49

Don’t say yes until it feels light

2015-05-05 16.01.46

Danielle LaPorte viel in mijn inbox. Met deze post.

Does it feel light? Or does it feel heavy? Don’t say yes until it feels light.

Het voelt (nog) niet licht. De vraag is, of het ooit licht zal voelen. Een keuze te maken die zelfzuchtig lijkt, die je voor jezelf maakt. Waar je niet van kunt bewijzen of en wat het oplevert.

Tot het lichter voelt, wacht ik. En als het niet licht voelt, zal ik het laten gaan. Als het moet zijn, zal het ooit worden.

Connecting the dots

connecting_dots

Ik dacht vandaag een gekke bloem te tekenen. En omdat ik vlak daarvoor een blogje van Bas las, werd het een ‘dotted’ bloem. Vanochtend herkende ik – terugkijkend – namelijk één van de ‘dots’ die me nu leiden naar volgende stappen…

Ik droom al jaren van een eigen ‘atelier’. En ik snapte er niks van. Ik ben geen ‘kunstenaar’. Ik tekende niet – althans, toen nog niet. Ik had geen schilderspullen. Ik maakte niet zoveel. Ik dácht er vooral over, over dat maken.

Maar dat is nog geen dóen, hè…

Hoe dan ook, ik droomde er van. Iedere keer opnieuw, als ik mezelf toestond te dromen over de toekomst. Ik zag een lichte ruimte voor me. Een ruime ruimte, met een grote tafel, waaraan ik zat. Een fijne stoel in een hoek. Stapels boeken. Een kast vol teken- en schilderspullen. Alles binnen handbereik. Ruimte om te maken, letterlijk en figuurlijk. Daar droomde ik van.

En ik wuifde het weg. Want wat zou ik nou helemaal gaan maken? En hoezo mag ik daar geld aan uitgeven? Als je niet weet of en wat het ‘oplevert’?

En de droom komt terug. Als ik slaap. Als ik wakker ben. Ondertussen probeer ik van de werkkamer op zolder een MaakPlek te maken. Het lukt niet goed. Ik zit mezelf in de weg. De spullen die er staan, liggen in de weg. De ruimte is licht, maar klein. Het tafelblad ook. Werken en spelen gaat niet samen in deze ruimte, terwijl dat wel is wat ik nodig heb. Speelruimte. Maakruimte. Denkruimte. Doeruimte. Alles-in-1.

Fast forward naar een volgende ‘dot’. Naast ons Visual Lab van de Betekenaar komt een kleine ruimte vrij. De droom wordt dwingender. Wat als… ik daar gewoon intrek? Met een grote tafel? Een kast vol met de spullen die overal en nergens nu in huis liggen? Wat als… ik mezelf de ruimte geef om daar een MaakPlek te maken?

Ik wuif het weer weg. Het kost geld. Ik heb geen verdienmodel. Ga ik dat aan mezelf uitgeven? Het ego zegt nee. Het hart zegt ja. En ik, ik zwijg. Voor nu. Ik droom nog even verder…

Achteraf zie ik de ‘dot’ die naar dit punt heeft geleid. Vijf jaar geleden bezocht ik tijdens een Kunstroute het atelier van de moeder van een vriend. Een atelier aan huis, waar ze – al op wat latere leeftijd – mooie dingen maakte. Ik stapte er binnen, en ik hield mijn adem in. Ik weet nog dat ik dacht ‘Dít wil ik!’. En ik wuifde het weg. Maar de droom bleef…

Tekenopdrachten om in beweging te komen

14tekenprompts

Ik zal het bekennen. Ik kom moeilijk in beweging. En dan is er geen zak aan, aan jezelf iedere dag uit te dagen om te spelen. Dan heb ik iets nodig om in beweging te komen. Een opdracht. Een kleine opdracht. Zó klein, dat het stom zou zijn om ‘m over te slaan. Zó klein, dat ‘ie nauwelijks moeite kost, maar wel veel plezier. En een voldaan gevoel. En inspiratie. Want daar ging het mij om…

In het kader van mijn #365dagenspelen, maakte ik vandaag een serie tekenprompts voor mezelf – en ook voor jou, als je dat kunt gebruiken. Voor de komende twee weken. Of voor als ik – of jij – het even niet meer weet.

Speel ze!

365 dagen spelen

spelen-365-1

Beknepen gevoel in m’n buik…

“Tekenen? Dat gaat helemaal niet! Ik moet eerst

  • een goede pen vinden (of beter gezegd: kiezen. Ik heb er tientallen liggen. Natuurlijk)
  • het perfecte schetsboek hebben (en nee, dat ene schetsboek kan niet, en dat andere ook niet, en die met de ringband is te klein, en die grote heeft geen stevige kaft, die andere heeft geen stevig papier…)
  • zin hebben
  • oefenen (nou jaaaa… Waaróm doe ik dít dan?!)
  • inspiratie vinden
  • … <vul zelf een eigen smoes in>

En nou heb ik het toch gedaan. Zonder te luisteren naar Kritische Kitty (een van mijn eigen Zonderlinge Zielen, naar voorbeeld van Lou Niestadt). Die Kitty vindt het tóch nooit goed genoeg.

Het hoefde niet perfect. Het is voor mezelf. En om jou – lezer, passant, verdwaalde surfer – te laten zien dat jij het ook niet PERFECT hoeft te doen.

Speel!

Daarom start ik een nieuw project. Omdat inspiratie opgezocht kan worden. Omdat inspiratie nodig is, en omdat je niet moet wachten tot die tot je komt. Ik ga het komende jaar iedere dag inspiratie opzoeken door mezelf toe te staan te *spelen*. Vonkjes te maken. Te klooien. Iedere dag een beetje.

Niks serieuzigs, niks gedwongen, niets dat mooi genoeg moet zijn. De enige voorwaarde is dat ik er blij van word (en anders doe ik het niet). Inspiratie opdoen is een keuze. Mijn keuze.

Say Yes

aWorldofYes

Het gaat niet om ‘nee’ leren zeggen. ‘Ja’ zeggen is mijn uitdaging. Ja zeggen tegen dat wat ik écht wil, ja zeggen tegen ruimte, tegen creativiteit, tegen scheppingsdrang.

In a world of Yes there is room for more…

De uitdaging

Ik was ze vergeten. De inloggegevens van MarjoleinsFlow. Dat zegt wel wat. Over hoe weinig ik het afgelopen jaar geblogd heb. Wat een verschil met drie jaar geleden, toen ik me voornam om iedere dag te bloggen. Gewoon omdat ik er plezier in had, en ik mezelf wilde uitdagen.

Mijn uitdaging in 2014 lag op een ander vlak. Groei en ontwikkeling: het zijn de vonkjes die me gaande houden, en dat gaat niet zonder uitdagingen. Nét iets meer doen, nieuwe dingen leren, stappen zetten op een pad dat in nevelen is gehuld. Durven falen.

Vertrouwen zonder vangnet. Zonder zekerheid. Zonder backup plan. Stappen in een avontuur, én afstappen van het pad dat ik twee jaar geleden voor mezelf uitstippelde. Anders ondernemen, anders samenwerken, andere dingen doen dan wat ik al 20 jaar deed. Een ander vak. Betekenaar.

Dat was de uitdaging, en die ben ik aangegaan.

Ik heb getekend, in het groot, en voor anderen. Zonder dat het mooi ‘moest’ zijn. Ik heb getekend alsof mijn leven er van af hing, alsof ik meer dan 25 jaar tekenarmoede moest inhalen. Ik verloor alle besef van tijd en ruimte als ik daar mee bezig was, soms verdwaasd opkijkend na afloop van een sessie of presentatie. Dat was de echte uitdaging, mezelf verliezen in de tijd en wat er NU gebeurt, in het vertrouwen dat er altijd iets uitkomt, en dat dat goed is.

Ik heb geluisterd. Meer dan ik ooit heb gedaan. In stilte. Wat ik hoorde, tekende ik. Dat was vaak wat ongezegd bleef, maar wat iedereen wel hoorde. Dat wat gezien moest worden. Ik legde lijntjes, verbond de puntjes, maakte woorden zichtbaar. De essentie van woorden. De kern.

Ik heb me – even – afgewend van woorden. Van bloggen, schrijven, het in tekst gieten wat in beeld al verteld en vastgelegd kan worden. Wat al die jaren zo vertrouwd was, liet ik los. Nu mag het terugkomen. In een andere vorm, op een andere manier. Ik weet nog niet hoe, en dat is de uitdaging…

2015 is mijn jaar van heelheid. De heelheid die met woorden én beelden wordt bereikt. De heelheid die ontstaat als losse delen met elkaar verbonden raken. De heelheid van puzzelstukjes die precies in elkaar passen en het grotere plaatje onthullen. Mooier, dieper en krachtiger.

Uitdaging genoeg. Bring it on.

Voornemens uitvoeren – stap voor stap

Ik heb geen goede voornemens. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb ze wel, alleen niet per sé aan het begin van het nieuwe jaar. Je hoeft niet tot morgen te laten wat je vandaag ook al kunt doen, toch? Het punt is: ik heb ze dus wel. En ik heb er veel te veel. Ik heb er een lijstje van gemaakt: ik zou er met gemak m’n dag er mee kunnen vullen. Gevoelsmatig.

En omdat je voornemens niet moet hebben, maar uitvoeren, werkt dat nogal… verlammend. Ken je dat? Zoveel willen doen dan je uiteindelijk niks doet? En je daar weer onmachtig over voelt? Blegh.

Nou kan ik twee dingen doen. Het laten komen zoals het komt – wat betekent dat sommige dingen nooit uitgevoerd gaan worden, want dat is tot nu toe ook niet gebeurd – of het stapje voor stapje aanpakken, omdat het voornemen belangrijk genoeg voor me is om te willen veranderen. Leo Babauta van ZenHabits schrijft er regelmatig over.

In het kort:

  1. Kies één voornemen. Één. Laat de rest maar even sudderen. Dat komt wel. En als je toch aan het kiezen bent: ga voor een voornemen dat echt een verschil gaat maken, over een langere periode.
  2. Pak het klein aan (zo klein mogelijk, en zó klein dat het bijna belachelijk wordt om het niet te doen).
  3. Doe het iedere dag. Als het even kan om dezelfde tijd. En dat zo’n drie weken lang. Om het in te laten slijten.
  4. Wees ‘accountable’ (is daar een mooi Nederlands woord voor?). Maak het kenbaar, zorg dat je aangesproken kunt worden op je voornemen. Hang een ‘afstreeplijstje’ op waar je huisgenoten het kunnen zien. Regel dat een vriend je er regelmatig naar vraagt.

Bottom line: begin klein en zorg dat je voornemens gewoonten worden. Dingen waar je niet eens meer over hoeft na te denken. Die een automatisme worden, en daardoor nauwelijks extra tijd, energie en aandacht kosten.

Ik ga nu mijn lijstje er maar eens bij pakken en mijn ‘voornemen van de maand’ kiezen. Doe je mee?

Hardop dromen

voor 2014 wens ik

 

Hardop dromen. Het mag.

Het mag groots, en meeslepend. Of juist klein en bescheiden.

Voor 2014 wens ik mezelf flow toe. Dat de creatiedrang en het plezier in wat ik doe mag blijven stromen. Kolken, of kabbelen. Pantha rei. Flow.

Ik wens komend jaar meer te luisteren naar wat mijn hart mij ingeeft.

HARTwerken. HARTleven.

Ik ben goed op weg, maar het mag met meer overtuiging. Echt vanuit mijn hart. Minder vanuit het hoofd. Meer vanuit liefde. Minder vanuit angst.

Wat wens jij jezelf toe, komend jaar?

In mijn hoofd

Groots & Meeslepend levenVanochtend werd ik wakker, met een blog in mijn hoofd. De zinnen buitelden over elkaar, de gedachten volgden elkaar op, sneller dan ik ze kon denken. En onthouden.

Nou word ik wel vaker wakker met iets in mijn hoofd. Soms zijn het zorgen. Vaker zijn het nieuwe ideeën, gedachten die ik aan elkaar – al dan niet in mijn slaap – aan elkaar heb geknoopt, en tot nieuwe combinaties heb gebreid. Af en toe zijn het de flarden van een droom, die nog even ‘doorgedacht’ moeten worden omdat het verloop me niet aanstaat. Maar een blog… Nee, daar was ik al lang niet mee wakker geworden.

Dat krijg je, denk ik. Als beeld een Belangrijk Ding in je leven wordt. Dan lijkt het alsof woorden minder waard zijn. Die worden naar het achterste pitje geschoven, alsof ze er even minder toe doen.

En dan kookt het pannetje over. Dan komen de gedachten weer, de zinnen, een clou. Veel mooier dan ik nu hier opschrijf, hoor. In mijn gedachten dan. Ik zei al, ze waren sneller gedacht dan onthouden. Jammer. Nou ja…

Ik heb er de laatste tijd vaak aan gedacht. Over getwijfeld. Gewikt. En gewogen.

Bloggen.

Ik vond het altijd heerlijk. Het voelde als iets wat van binnenuit kwam. Gedachten en gevoel woorden geven. Schilderen met woorden. Beeldend schrijven. Maar dan vanuit mezelf. Niet omdat er iets moet worden overgebracht, verkocht, aangeprezen. Dat is anders.

Heel anders.

Mijn bloggen komt van binnen. Het voelt als een stroom die een weg naar buiten zoekt. Kolkend, klotsend, heftig. Ik ben er de laatste maanden vaak kopje onder in gegaan.

Maar het is er weer. En het komt er uit. Het mág weer. Van mezelf. Ik weet nog niet of dat iedere dag zo zal zijn. Iedere dag bloggen, mijn project van een paar jaar geleden, mislukte jammerlijk. Ik kon het op een gegeven moment niet meer. En dat voelde als een enorm falen. Terwijl het fijn moet zijn. Sommige dingen doe ik namelijk voor de lol. Hoewel het niet altijd even leuk is, hoor. Soms komen de twijfels. Vaak. Je vraagt je toch af wat je eigenlijk te vertellen hebt. Er wordt al zoveel geschreven, zoveel gedeeld.

Wat heb ik dan toe te voegen?

Nou, mezelf.

Mijn kijk. Mijn blik.

Mijn eigen manier van Groots & Meeslepend leven (wat een geweldig boek van Lou Niestadt trouwens, een feestje van herkenning!). Kijk en oordeel zelf maar of je het de moeite waard vindt om die tot je te nemen…